Back at it

Het is eind augustus en dat betekent dat mijn vakantie er weer op zit. Zelfs de eerste week werken na de vakantie zit er weer bijna op. Desondanks dat ik niet weg ben geweest, zijn de weken voorbij gevlogen.

Mijn verhaal had ik een aantal weken geleden afgerond en ik zat te springen om te beginnen met herschrijven. Er waren tenslotte al een paar dingen die ik in het begin had geschreven en aan het eind anders wilde. Mijn moeder heeft trouw alle hoofdstukken uitgeprint en met een rode pen de spelfouten doorgestreept. (Dat ik haar na elk hoofdstuk moest vertellen dat ik daar allemaal nog naar ging kijken bij het herschrijven, omdat ik nu vooral het verhaal op papier wilde hebben, maakte haar niets uit.) Mij bij hoofdstuk 25 inmiddels wel… Het plan was om mijn verhaal te lezen om daarna te kunnen kijken wat ik wilde aanpassen. Ik kan je vertellen, het valt niet mee om je eigen verhaal zonder oordeel te lezen. Na een paar hoofdstukken ben ik gestopt, omdat ik al bijna met twintig verschillende kleuren pennen aantekeningen wilde maken.

De eerste week van mijn vakantie was het best lekker weer. (Voor Nederlandse begrippen.) Één van de dagen ben ik naar de sauna geweest en heb daar heerlijk een boek gelezen. (Waarbij ik ineens bedacht dat ik Esmee en Mike uit mijn eerste verhaal ook wel heel erg mis en ook weer heel veel zin had om die weer op te pakken.)

Ik heb nog getwijfeld om een tripje naar Rome te boeken onder het mom van locatie-onderzoek voor Duizend onzichtbare herinneringen. Maar ik ben een enorme stresskip en was veel te bang dat Italië toch ineens op rood zou gaan en ik daar vast kwam te zitten. Daarom hebben we Italië maar naar Nederland gehaald. Andrea Bocelli klonk door de speakers. Zelfs de temperatuur was Italiaans. De kamer was versierd met Italiaanse vlaggen, we dronken cappuccino, aten een ijsje en in de avond kon een bezoek aan een echt Italiaans restaurant natuurlijk niet ontbreken. De eigenaar was een gezellige chaoot, die ons niet naar huis liet gaan, tot onze oren rood waren en we scheel keken van de drankjes. Lang leve de limoncello en de sambuca. Redelijk aangeschoten reden we op onze Vespa (fiets klinkt toch minder leuk) naar huis. Rome was gezellig, romantisch en zeer geslaagd.

De tweede week was het regenachtig. Ook dat paste bij de Italiaanse week. Wanneer mijn ouders vroeger van vakantie terugkwamen, regende het altijd op de terugweg. Op mijn terugweg had ik ook regen, dus het paste prima bij mijn geïmproviseerde vakantie. Ik ben er inmiddels wel achter dat ik het beste functioneer wanneer ik tijdnood heb. Zolang ik niets te doen heb, doe ik dat ook volop. Eindelijk heb ik weer eens ongegeneerd lang in pyjama op de bank Netflix gekeken, zonder de druk van het moeten. Tegen het einde van de week begonnen mijn schrijfkriebels weer en heb ik de personages voor mijn nieuwe nannyserie gemaakt. De verhaallijnen zijn bijna af en daarmee was mijn vakantie ook weer voorbij.

Maandag ging de wekker weer veel te vroeg en ging ik me afvragen of ik ooit bij het eerste alarm uit bed kan komen. De eerste dag na de vakantie is het altijd maar afwachten hoe de kinderen je ontvangen. Of ze zijn heel blij om je te zien en willen gelijk (met het volume waar ze op de markt jaloers op zijn) vertellen wat ze hebben meegemaakt. Of ze doen alsof je de verschrikkelijkste persoon op aarde bent en beginnen gelijk met gillen/brommen en jammeren. Gelukkig was het eerste het geval en omdat de kinderen nog vrij waren, heb ik ze meegenomen naar een binnenspeeltuin.

De inspiratie voor het nannyverhaal kwam in alle hevigheid weer omhoog en ik maakte een nieuwe planning, waarbij alle verhaallijnen en personages deze week uitgewerkt moeten worden, zodat ik vanaf volgende week kan beginnen met herlezen en daarna schrijven. So far, so good. De kinderen klommen en klauterden lekker door, terwijl ik aan een tafeltje met mijn nanny notitieboek ging zitten. Achter me zaten twee stereotype vriendinnen die ik nog niet gebruikt had in mijn boek. Met de hele juwelenkist om hun vingers, nek, oren en armen, een rommelige knot in het haar en een joggingbroek aan bekritiseerden ze iedereen die langsliep. Eén van de twee had parfum op, die nog wel het meest leek op wceend en om 11 uur zaten ze al aan de friet. (Goals, I love friet, maar ik moest het pedagogisch verantwoorde voorbeeld geven.)

Drie van de vier kinderen hadden een hoofd als een agressieve pitbull en het eerste wat uit hun mond kwam, was dat ze andere kinderen hadden geslagen en dat er een dik, irritant wijf tegen hen aan het schreeuwen was. Spill the tea! I’m listening. Even dacht ik dat er met blokken, ballen of auto’s gegooid ging worden, maar de moedermaffia loste alles op met een beschaafde scheldpartij. Niet veel later hoorde ik ze het hoofdkantoor bellen omdat het er naar poep rook en ze hier voor hun rust kwamen. Nu ben ik heel benieuwd wat zij dan als druk ervaren. Want hoe leuk kinderen het ook vinden, in een binnenspeeltuin is het een constant concert aan krijsende, gillende en jengelende kinderen. (een soort kinderhel.) Dankbaar voor deze gratis inspiratie en kinderen die een leuke dag hadden, gingen we weer naar huis.

Op het moment liggen de kinderen allemaal in diepe rust en duik ik weer even in mijn notitieboekje om de laatste verhaallijn kloppend te maken. (En dat netjes binnen mijn eigen schema.) Dit weekend mag ik op de kat van m’n zus passen en hoop ik alles ongestoord af te krijgen met alleen een eventueel harig writersblock.

To be continued…

De week van de verwaarlozing

Twee jaar geleden won “onze” Duncan het Songfestival en daarom is vanavond de eerste halve finale te zien vanuit Ahoy in Rotterdam.
De mensen die mij een beetje kennen, weten dat mijn moeder gigantisch fan is van het Songfestival.
Twee jaar geleden was ik ook al bezig met mijn cursus Korte Verhalen Schrijven van het NHA en daarvoor heb ik toen het volgende verhaaltje ingezonden.

De week van de verwaarlozing

Het is weer zover. Het is half mei en hoewel heel Nederland in de ban is van het voetballen, begint voor mij dan altijd de week van de verwaarlozing. Dan is namelijk het Eurovisie Songfestival weer. En dat is even heel kort gezegd een jaarlijkse liedjeswedstrijd van landen uit Europa. (En sinds kort ook Australië.)
Het songfestival is iets, waar mijn moeder van kleins af aan al fan van is. Sommige mensen zouden zeggen dat het een obsessie is, (ik!!) maar die week is ze niet aanspreekbaar over iets anders dan het Songfestival.
Zelf zegt ze dat het zo had moeten zijn, omdat ze geboren is op de dag dat de eerste Nederlandse finale plaatsvond. (24 april 1956)

Vroeger leek het hier wel de plaatselijke boekenwinkel in de weken die daaraan voorafgingen. Alle artikelen uit de kranten, tijdschriften en tv-gidsen moesten worden bewaard. Alles werd uitgeknipt en in plakboeken geplakt met achteraf daarbij een verhaaltje over de artiest, hoeveel punten er zijn behaald en of ze het er mee eens was.
Zaterdagavond om 21:00 werd de stekker uit de telefoon gehaald en de deur niet open gedaan. Degene die het in zijn of haar hoofd zou halen om dan (aan) te bellen, zou dat bijna met het leven moeten bekopen.
Ben je in die week jarig of heb je een groot feest? Jammer dan, de Songfestivalweek is hier heilig en er zijn geen uitzonderingen.

Tegenwoordig is het natuurlijk een stuk gemakkelijker door het internet om aan informatie en beelden te komen. Alle voorrondes van elk land worden, waar mogelijk, gevolgd in drie verschillende talen en op zes verschillende schermen. En alhoewel mijn moeder best wel een talenknobbel heeft, weet ik inmiddels dat ze ook zonder te weten wat er gezegd wordt, hard meelacht als er in het Zweeds een grapje wordt gemaakt.
De telefoonrekening is in mei altijd twee keer, wat zeg ik vier keer, zo hoog als in de andere maanden. Na de voorrondes worden alle artiesten gestalkt door mijn moeder en slaat ze alle foto’s op, plus nutteloze informatie over hoe de goudvis van Svetlana uit Rusland heet of wat Saki uit Griekenland het laatst voor zijn vertrek heeft gegeten.

Wanneer in het negatieve Nederland een klein beetje de Songfestivalkoorts begint, wanneer een deelnemer of lied bekend wordt gemaakt (en gelijk de grond in wordt getrapt), heeft mijn moeder al bijna bij hem of haar op de stoep gestaan met haar verrekijker. De discussie over de vriendjespolitiek van de Oostbloklanden, schiet bij haar dan ook in het verkeerde keelgat. Bij deze een tip om hier niet over te beginnen, wanneer er een scherp mes in de buurt is.

Alle vlaggetjes worden weer afgestoft en klaargelegd op tafel. Het toilet maakt bij het doorspoelen het bekende Songfestivaldeuntje en mijn moeder springt bijna een meter de lucht in, wanneer er iets over het Songfestival wordt gezegd.


18 mei 2019  6:00

Mijn moeder heeft vannacht in het gangetje op de deurmat geslapen en wordt wakker wanneer de krantenbezorger slaperig de krant door de brievenbus gooit. Ze springt op, gooit de deur open en geeft hem een dikke zoen (en een hartverzakking.) Ze bladert als een bezetene door naar het stukje ‘Shownieuws’ en schreeuwt de hele straat wakker, wanneer ze een foto van de Nederlandse kandidaat Duncan Laurence ziet staan. ‘We staan in de finale!’
Ze knipt de foto uit en plakt die voor het raam met de tekst ‘#teamduncan’ erbij. Dat die term eigenlijk gebruikt wordt op internet, interesseert haar dan weer niet zoveel.
            Mijn moeder is nog zo ouderwets dat ze geen ‘social media’ heeft omdat ze dat niet nodig vindt. Maar ze vindt het wel interessant genoeg om via het profiel van mijn zus of van mij te spieken naar (je raadt het al) deelnemers van het Songfestival. Ieder jaar weer probeer ik haar te vertellen dat ze wel mag kijken, maar niet hoeft te reageren onder foto’s. Wanneer ik dan weer een melding krijg van de Sloveense Ollie, dat ze mij “so sweet and totally amazing” vindt, weet ik dat deze boodschap niet helemaal is overgekomen.

11:00

Ik besluit even te kijken of ze de hele straat niet al heeft besmet met haar virus. Wanneer ik aan kom rijden, hangt er niet op elke lantaarnpaal een foto en ziet ons huis er ook niet uit als het Nationaal Songfestival museum.
Wel is al vanaf ver te horen dat ‘ESC (Eurovision Song Contest) Radio’ aanstaat. Ja mensen, dat bestaat echt. En het ergste daarvan?
Ik ken bijna alle liedjes.

15:00

Mijn moeder begint alvast met pannenkoeken bakken, want zo weet ze zeker dat ze op tijd is om over zes uur voor de tv te zitten. En nou kunnen vrouwen best twee dingen tegelijk, mijn moeder kan niet pannenkoeken bakken én het laatste Songfestivalnieuws in de gaten houden.
Zo weet ze gelukkig wel dat de geluksonderbroek van de zanger uit Zweden gestreken en wel onder zijn iets te strakke broek aangaat en dat de veters van de dansers uit Zwitserland gestrikt zijn, maar zijn alle pannenkoeken aangebrand en moeten we alsnog eten bestellen.

17:00

Onder luid gejuich doet mijn moeder de deur open voor de bezorger op de scooter in het oranje hesje! “Ja!!! Goed zo, in de kleur van onze trots voor vanavond.” De arme pizzabezorger heeft de pizza’s als een frisbee naar de voordeur gegooid, vergat af te rekenen en racete op één wiel de straat uit. (om vervolgens waarschijnlijk nooit meer terug te keren)

20:45

De tv staat al een uur aan en na elk interview dat ik over Duncan heb gezien, heb ik het idee dat ik hem inmiddels beter ken dan mijn beste vriendin.
En misschien moet ik hier toch even heel voorzichtig en snel vertellen dat ik dit liedje ook wel helemaal geweldig vind en stiekem ook wel hoop dat we nu echt gaan winnen.
De koelkast staat inmiddels naast de bank, zodat ze tussendoor niet hoeft op te staan.
De katten zijn vriendelijk naar buiten gegooid, de stekker is uit de telefoon en de honkbalknuppel staat klaar achter de voordeur voor degene die toch bedenkt aan te mogen bellen op deze heilige avond.
De buren uit de hele straat zijn gewaarschuwd en mijn moeder zit klaar met haar kladblokje en de benen omhoog.

23:30

Alle liedjes zijn geweest en ‘onze Duncan’ heeft het geweldig gedaan. Via de bookmakers (de voorspellingen via internet) wordt elke drie minuten *kuch (door mij) gekeken of we nog steeds bovenaan staan.
Mijn moeder doet een paar rek en strek oefeningen, veegt de zweetdruppels van haar voorhoofd en gaat naar de wc.
Na een eindeloze pauze begint de puntentelling. De puntentelling bestaat uit twee delen. Het eerste deel van de punten wordt gegeven door de jury. Het andere deel is van de stemmers thuis. (Vandaar die hoge telefoonrekening. Want alhoewel mijn moeder nu wel heel graag wil dat Nederland wint, wilde ze ook op Zweden stemmen omdat hij in een filmpje een stroopwafel aan het eten was.)

19 mei 2019 00:45

De jury heeft gesproken en op dit moment staan we op de derde plek achter Zweden en Noord Macedonië. Maar er kan nog van alles gebeuren.
De bar gaat open en mijn moeder pakt twee shotglaasjes en schenkt die in voor mijn zus en mij. Zelf zet ze de fles aan haar mond.

Op dit moment, moet ik toch wel toegeven, dat ik het ook wel erg spannend vind. Help! Ik ben bang dat ik besmet ben! Het laatste land dat punten krijgt, is Zweden. We staan inmiddels eerste en hopen niet dat de stroopwafelvreter daar nog verandering in gaat brengen.
Ik heb de fles drank van mijn moeder afgepakt en inmiddels aardig dronken, zit ik op het puntje van de bank. Mijn benen trillen en ik schreeuw tegen de presentator op de televisie dat hij verdomme eens moet opschieten.

Na wat een halve dag lijkt te duren, is het verlossende woord eruit.
We hebben gewonnen!
Mijn moeder, zus en ik springen alle drie blij en hard juichend van de bank en zijn heel blij met de overwinning van Nederland sinds de Middeleeuwen.

En dan zou je denken dat het over was hè?

Maar nee hoor. Nadat het winnende liedje door de speakers galmt en mijn moeder door de drank nog valser meezingt, vliegt ze naar de computer. Want daar hoort natuurlijk een persconferentie achteraan.
Na de persconferentie, wordt de achtergrondafbeelding van het computerscherm veranderd naar Duncan en zijn prijs.

04:00

Het winnende lied wordt nog voor een 345ste en laatste keer gedraaid en eindelijk gaat mijn moeder, in haar Songfestival-pyjama naar bed om te slapen.

09:00

Mijn moeder maakt kortere nachten dan ik, na een avond flink stappen. Wanneer ik nog een klein beetje hyper naar beneden kom, zit mijn moeder alweer op de bank. De televisie staat aan en het Songfestival staat weer op.

Zouden we nu ook weer winnen?

Duizend onzichtbare herinneringen

Op mijn vorige blog over de verjaardag van mijn vader heb ik veel lieve reacties gekregen. Ook al is het voor mij geoorloofd om er na zo’n tijd verdrietig over te zijn, is het fijn om te lezen dat het niet gek gevonden wordt. En nu moet ik zeggen dat ik eigenlijk ook niet verdrietig was.
Ik was vrij die dag en voelde me goed. Ik heb mezelf er wel op moeten wijzen dat ik me ook niet verdrietig hoef te voelen omdat het zijn verjaardag was. De zon scheen, ik heb herinneringen aan hem opgehaald, een stuk geschreven en een heerlijk (mokka)ijsje gegeten. En precies de boodschap dat iemand herinneren mooi kan zijn, is ook wat ik in mijn roman wil vertellen.

Het verhaal

Het verhaal gaat grotendeels over Mirella en haar moeder Sofia. Haar man Hugo is overleden na een ongeluk en moeder blijft achter met haar (al volwassen) kinderen Wilco en Mirella.

Mirella is een vrolijke, chaotische vrouw die gek is op alles wat met de liefde te maken heeft. Van jongs af aan is ze bezig met dromen over haar prins op het witte paard. Haar verwachtingen baseert ze op de films en boeken die ze kijkt en leest. Ze wil het complete plaatje en het is een vereiste dat haar toekomstige man romantisch is vanaf zijn kruin tot aan het puntje van zijn tenen.
Ze weet dat de ware zich vanzelf aanbiedt en ze hem gewoon nog niet is tegen gekomen. In de tussentijd geniet ze alsnog van de aandacht, de gezelligheid en af en toe een verdwaalde vlinder in haar buik.
Ze werkt als bedrijfsleidster in haar eigen lunchroom en hoopt elke dag dat ze de ware daar tegen het lijf loopt.

Sofia is een lieve vrouw. Hugo was haar eerste liefde en daar is ze na een fijne verkeringstijd mee getrouwd. Ze zorgde zoals dat in die tijd heel normaal was, voor het huishouden en de kinderen. Sofia leeft voor haar gezin en is een goede moeder en echtgenote. Samen met Hugo voedt ze Wilco en Mirella op tot twee, mooie volwassenen. Wilco heeft de liefde voor de Italiaanse muziek en de taal van zijn moeder geërfd en de passie voor fotografie en de natuur van zijn vader.
Mirella heeft haar lieve kant en haar interesse voor koken van haar moeder en haar vader heeft ervoor gezorgd dat ze een echte zakenvrouw is geworden.

Wilco is gek op Italië en heeft na verschillende stageperiodes in het land er zijn woonplaats van weten te maken. Hij heeft zijn eigen bedrijf opgezet en verzorgt de fotografie voor culturele en toeristische zaken. Uiteindelijk is hij voor de liefde verhuisd naar Rome en is daar helemaal op zijn plek.

Hugo was, (als het verhaal begint, is hij al overleden) een echte familieman. Hij was dol op zijn vrouw en kinderen en stond altijd voor ze klaar. Hij werkte, was gek op voetbal kijken en tuinieren. In zijn vrije tijd las hij graag boeken, het liefst dikke thrillers en hij hield ervan om te wielrennen. Hij maakte er een sport van om telkens een nieuwe route te vinden. Hij begreep niets van Mirella haar zoetsappige films en plaagde haar daar graag mee. Hugo was geen drukke man, maar wanneer hij wel sprak was hij scherp, grappig en alert.

De verhaallijn

Het verhaal begint wanneer Hugo net is overleden. Mirella en haar moeder hebben het uiteraard moeilijk met het verlies, maar hebben veel steun aan elkaar. Wanneer ze samen papieren uit moeten zoeken op zolder, geeft Sofia haar dochter een doos waar haar oude dagboeken inzitten, geschreven vanaf het moment dat ze Hugo leerde kennen. Mirella leert door de dagboeken haar ouders op een andere manier kennen en gaat anders kijken naar de liefde.
Daardoor beseft ze dat wat haar ouders hadden en zo koesterden, misschien dichterbij haar was, dan ze al die tijd had gedacht.
In haar pogingen de liefde te voelen die haar ouders samen beleefden, vindt Mirella het lastig om haar moeder los te laten.
Een aantal jaren gaan voorbij en nu Mirella steeds meer op haar eigen benen gaat staan, heeft ze er moeite mee om haar moeder achter te laten. Ze bedenkt een plan waarmee ze haar moeder weer oprecht gelukkig kan zien.

Haar moeder moet weer gaan daten!

Voor een inmiddels zestigjarige vrouw, die nooit in haar hele leven een echte date heeft gehad en dus totaal geen idee heeft, hoe alles tegenwoordig in zijn werk gaat, levert dat gekke situaties op. Wat doe je aan op zo’n date? Hoe maak je iemand duidelijk dat je niet naar de twintigste foto van zijn jacht wil kijken en hoe haalt zo’n brutale vent het in zijn hoofd om te proberen haar in bed te praten?
Mirella wordt haar moeders datingcoach en ligt regelmatig helemaal dubbel om haar moeders verschrikkelijke afspraakjes.
Slaagt Mirella erin om zelf de liefde van haar leven te veroveren en lukt het haar om haar moeder weer aan de man te krijgen?

Fictie of waargebeurd?

De personages heb ik expres veel laten lijken op ons eigen gezin. Zo is Sofia de een van de doopnamen van mijn moeder. Heeft de naam Hugo dezelfde betekenis als die van mijn vader.
Net zoals Wilco en Desiree (de naam van mijn zus) hetzelfde betekenen. Alleen mijn naam heeft niets met Mirella te maken.
Mijn moeder is in het echt gek op het Songfestival en ook dat deelt ze met mijn zus. In het verhaal heb ik haar gek gemaakt op het Italiaanse San Remo festival. Dat ze daar nu naartoe gaat met haar zoon vindt mijn moeder helemaal geweldig. Mijn zus is gek op Spanje en heeft daar gestudeerd. Om het toch fictie te houden heb ik een broer van haar gemaakt en Spanje omgewisseld voor Italië.
Mijn vaders wielrenhobby was ook echt. Alleen het tuinieren had hij altijd een schurfthekel aan.

Ik vind het leuk om het verhaal voor een groot deel op ons leven te baseren. De uitwerking, de herinneringen en de mooie stukken maken het verhaal echt eigen en alleen de gedachte eraan, maakt me emotioneel omdat het bijna voelt alsof ik dit verhaal móet vertellen. Het liefdesleven wat geschreven wordt in dagboekvorm, is bijna identiek aan hun echte verhaal en dat maakt het ook dat ik het wil opdragen als ode aan hun liefde voor elkaar.
Maar de stukken die weer niet lijken op ons, zoals de tuinier hobby, het fotograferen en emigreren naar het buitenland en de lunchroom van Mirella, maken het grappig omdat dat juist weer helemaal niet klopt.
Dat ik voor dit verhaal kan gebruiken wat ik wil en weg kan laten wat niet nodig is, maakt het leuk.

Feelgood

Ik wil dat dit een leuk verhaal wordt. Natuurlijk hoop ik de emotie van het verliezen van een dierbare ook overkomt en het liefst heb ik daar de reactie op dat mensen een brok in hun keel hadden of zelfs een traantje weg moesten pinken. Maar ik wil hier geen triest verhaal neerzetten over hoe pijnlijk het verliezen van iemand is. Het verhaal gaat juist over de herinneringen, de gewoontes die je overhoudt aan het samenzijn met iemand die je al zolang kent en de liefde die overblijft nadat iemand wegvalt.
Humor is daarbij belangrijk. Het weer blij en gelukkig durven zijn en kunnen lachen om kleine dingen. Daarom hoop ik dat als mijn verhaal af is, mensen het lezen met een lach en een traan. Allereerst hoop ik natuurlijk dat het überhaupt gelezen wordt, maar dat de liefde centraal staat en niet het verdriet.

Tinderen voor zestigjarige kinderen

Naast het bekende wat ik van mijn ouders weet, was daar natuurlijk ook een deel wat voor mij onbekend is. Het datingsleven van een zestigjarige. Op een avond was ik met mijn moeder aan het bellen en bedacht ik dat het eigenlijk hilarisch zou zijn om een tinderprofiel aan te maken voor haar. Mijn moeder schoot direct in een stuip en stribbelde tegen. Nadat ik uitlegde dat ik niet haar, maar het profiel van Sofia op tinder wilde zetten, leende ze me haar telefoonnummer voor de verificatie.

En ik kan je inmiddels wel vertellen dat Sofia of mijn moeder niet haar ware liefde gaat vinden op tinder. Mijn god, wat een kansloze figuren. Ergens had ik nog de hoop dat wanneer je een bepaalde leeftijd passeert, de mannen galant en respectvol op zoek zijn naar iemand om hun oude dag mee door te brengen. Tijdens de eerste swipes voelde ik me nog schuldig omdat ik oude mannetjes voor me zag, die wanhopig zochten naar een beetje liefde. Dat was na een profiel of tien wel verdwenen.
Ik kwam er voor inspiratie, maar heb er inmiddels genoeg uit weten te pikken voor een Tinderpareltjes 60+.


Voor altijd jouw verjaardag

Vandaag zou mijn vader jarig zijn. Maar hij is er niet meer. Hij is er al bijna negen jaar niet meer. En toch blijft deze dag één van de vreemdste in het jaar.
De dag klopt niet meer. Want hij verjaart niet meer. Het is een dag waarop ik weer even extra besef dat hij er niet is. Dat hij er al heel lang niet meer is en ook niet meer komt.

Nu is het niet dat ik op andere dagen niet aan hem denk, maar vandaag is het toch een beetje ‘zijn’ dag.
Het eerste jaar nadat hij was overleden zijn mijn moeder, mijn zus en ik met zijn drieën uit eten gegaan. Omdat we toch een beetje zijn verjaardag voor hem wilden vieren. Dat voelde heel ongemakkelijk en was alles behalve fijn. Dat is ook direct de eerste en de laatste keer geweest dat we dat deden. Misschien zou het nu na jaren iets minder vreemd zijn, maar we staan er hoe dan ook wel even bij stil.
De laatste jaren eet ik wel altijd een taartje op hem. Met het idee: ‘Deze is voor jou, pap.’
Altijd een stukje mokkagebak. Want daar was hij altijd gek op. Dat deelden we altijd al, maar tijdens zijn ziekbed, kreeg hij een extreme drang naar zoetigheid.
Omdat het toch niet meer kon verbeteren of verslechteren, mocht hij elke dag een stukje mokkataart. Mijn zus is jarig op 21 augustus en dat was de eerste keer dat we het vroegen in de hospice en dus zijn eerste stukje. En tot aan de dag voor zijn overlijden, 7 oktober, heeft hij elke dag minstens één stuk taart op.
Hij werd zelfs boos als het vergeten of op was. (Wat ook weer een bijwerking van de medicijnen was.)
Mijn moeder krijgt bijna paniekaanvallen, wanneer het over mokka gaat en datzelfde heb ik met appelsap. Ook dat was niet aan te slepen.
En dat terwijl mijn vader geen extreme snoeperd was. Mokka en appelsap blijven sinds zijn overlijden onlosmakelijk met hem verbonden.
Vanavond ga ik naar een vriendin toe en neem ik de mokka mee.

Rouwen komt echt in vlagen. Wanneer ik terugdenk aan hoe het in het begin was en hoe het nu is, is dat veranderd. Gelukkig maar, want in het begin neemt het echt je leven over. Een te blije ‘goedemorgen’ van een voorbijganger of een te zeurderige ‘fijne dag nog’ van de kassière die je eigenlijk toch al niet mag, kan je van binnen laten ontploffen.
Zijn lege plek op de bank is confronterend. Opmerkingen die we maken die uit zijn mond hadden kunnen komen, programma’s waaraan hij een hekel had of juist van kon genieten. Alles zorgde ervoor dat het te pijnlijk was om te beseffen dat hij er niet meer is.

Ik droom veel, altijd al gedaan en ik kan mijn dromen goed onthouden. Ik droom ook weleens over mijn vader. Meestal in mijn dromen heb ik ergens het besef dat er iets niet klopt, omdat hij er niet meer is. Het is alsof ik bewuster geniet van de tijd die ik toch nog even bij hem kan zijn. Eén van de dromen herinner ik me nog goed.
Ik zat aan de eettafel en hij zat tegenover me. Niet ziek, gewoon zoals hij was voor alle ellende begon. In mijn droom wist ik dat het niet kon en ik wilde het moment vastleggen. Ik pakte mijn telefoon en hij lachte naar me. Even was alles weer normaal en dan word ik wakker met een glimlach.
Maar er zijn ook dromen waarin er iets gebeurd. Waarin we in een ruzie zijn belandt en ze hem willen aanvallen. Dan spring ik ertussen en zeg dat ze hem niets moeten aandoen, omdat het niet goed met hem gaat en hij anders misschien wel dood kan gaan.
Hem verliezen is in mijn droom het ergste wat er kan gebeuren.
Om dan wakker te worden en me te realiseren dat het ergste gebeurd is, zorgt voor een kutbegin van mijn dag.

De afgelopen maanden ben ik er ook meer mee bezig. De roman die ik aan het schrijven ben is voor een deel gebaseerd op ons gezinsleven. De gedachte om het verhaal af te maken, maakt me emotioneel, omdat ik het zelf heel mooi vindt. In mijn volgende blog zal ik vertellen, zonder te spoilen waar het verhaal over gaat. Maar het zorgt ervoor dat ik soms net weer even lijkt alsof we met elkaar op de bank zitten. Mijn moeder vindt het verhaal fantastisch, (wat misschien ook wel een beetje van een moeder verwacht wordt) en ik zie het een beetje als een ode aan hun liefde.
Aan hoe de kleine, mooie herinneringen ervoor kunnen zorgen dat iemand er toch nog een beetje is. Liedjes, geuren of opmerkingen kunnen daarbij een goede hulp zijn er zorgen regelmatiger voor een glimlach op het gezicht, dan dat ze vroeger voor een brok in de keel zorgden.

Een paar maanden geleden was er wel iets wat voor een brok in mijn keel zorgde. Op instagram had ik al een paar keer een advertentie voorbij zien komen over hoe je oude foto’s door middel van een app tot leven kon laten komen. Aangezien de helft van wat je op internet tegenkomt, nep is, had ik geen hoge verwachtingen toen een vriendin me erop wees. Zij had het gedaan met een foto van haar overleden schoonvader. Het gezicht had niet goed gepakt, waardoor het effect niet mooi was.
Met dat in mijn achterhoofd heb ik de portretfoto geprobeerd die bij mijn moeder boven de tv hangt.
Het resultaat was echt indrukwekkend.
Hij bewoog echt weer even. Hij knipperde met zijn ogen, hij lachte breder dan op de originele foto en hij draaide zijn hoofd. En op dat moment realiseerde ik me dat ik zoiets kleins al zolang had moeten missen. Dat ik hem al negen jaar niet meer met zijn ogen had zien knipperen. Het troostte me, terwijl het me op hetzelfde moment ook verdrietig maakte. Ik heb het filmpje wel twintig keer achter elkaar afgekeken en vond het prachtig. Mijn moeder was er ook van onder de indruk en heeft die nacht slecht geslapen.
Van alle gekke, onnozele dingen die je tegenwoordig kunt op internet, vind ik dit toch wel een van de mooiste. De video is bewaard en wanneer ik even wil dat hij er is, kan ik er gewoon naar kijken. Vanavond eet ik m’n taartje op jou pap, omdat dit altijd jouw verjaardag blijft ❤️

Sommige dingen veranderen nooit – deel 3

! Dit is het laatste deel van het vervolgverhaal. Wanneer je deel 1 en 2 nog niet gelezen hebt, kun je dat doen door op onderstaande links te klikken
Sommige dingen veranderen nooit – Deel 1
Sommige dingen veranderen nooit – deel 2

Foto door Sora Shimazaki op Pexels.com

Nog helemaal in gedachten, kom hij overeind. Aan zijn gezicht te zien, hoopt hij op een verontwaardigde reactie, maar die geef ik hem niet.
‘Ga maar vast in bad zitten. Ik kom eraan.’
Ik vervloek stilletjes zijn timing, maar kom toch overeind.
‘Hoe zeggen we dat ook alweer, meneer?’
‘Bad, nu.’

Ik grijns, geef hem snel een kus op zijn mond en hup terug naar de badkamer. Het bad zit bijna tot de rand gevuld en snel draai ik de kraan uit. Het water is heet en prikt als kleine naaldjes in mijn been, als ik erin stap. Na een diepe zucht, lukt het me om mijn andere been erbij te trekken en ik zak onderuit. Wanneer ik net gewend ben aan de hitte, komt Stefan binnengelopen. Hij verraadt nog steeds opgewonden te zijn en lacht naar me. Hij loopt een paar keer heen en weer en het lijkt wel alsof hij zo een rommelmarkt gaat beginnen. Na kaarsjes, een tafeltje waar een laptop op komt te staan en twee glazen wijn, komt hij zelf in bad.

‘Tering, wil je me koken?’ klaagt hij.
‘Niet zeuren. Gewoon even tanden op elkaar.’ antwoord ik, terwijl ik naar voren schuif om hem achter me te laten zitten.
Met een hoop gezucht, gesteun en gekreun neemt hij plaats en ik kan mijn lach niet inhouden.
‘Lach je me uit?’ vraagt hij op uiterst strenge toon.
Met een onschuldig stemmetje zeg ik: ‘Ik zou niet durven. Ik neem dit heel serieus.’
‘Ik zal jou eens serieus nemen.’
‘Daar hoop ik wel op ja.’
Als antwoord kneedt hij mijn schouders en trekt me naar zich toe. Ik draai mijn hoofd en kus zijn lippen. Zijn handen glijden over mijn lijf en ik sta gelijk weer in vuur en vlam.

We doen nog een mislukte poging om film te kijken, maar zodra de wijn op is en we onze beide handen vrij hebben, draai ik me om, ga op zijn schoot zitten en rijd tegen zijn erectie. Ondanks dat het bad snel af is gekoeld, vliegt de hitte me weer aan. Stefan trekt me naar zich toe en zoent me. Niet voorzichtig en lief, maar ruw, geil en gepassioneerd.

Zijn handen glijden over mijn lichaam en ik snak, meer dan ooit, naar zijn aanraking en zijn intimiteit. Stefan rijkt langs me naar de stop en trekt hem eruit. Ondeugend glimlacht hij naar me, wanneer ik hem even geschrokken aankijk.
‘Of wilde jij nog heel lang in bad blijven liggen?’ Hij fronst zijn wenkbrauw bij zijn vraag, waaruit ik op kan maken dat hij geen tegenspraak verwacht.
‘Nee, ik denk dat we wel schoon zijn.’
‘Klaar om je weer vies te maken.’ Na een tik op mijn billen, kom ik overeind. Hij streelt de binnenkant van mijn benen, wat voor kippenvel zorgt. We spoelen ons snel af onder de douche en weten niet hoe vlug we terug naar de slaapkamer moeten komen.

Kussend, strelend en lachend belanden we bovenop elkaar op het bed. Ik kruip naar beneden en laat een spoor van kusjes achter vanaf zijn borst. Zijn erectie wacht al op me en wanneer ik zijn eikel in mijn mond stop, kreunt Stefan goedkeurend. Zijn schokjes, kreuntjes en stille smeekbeden laten me doorgaan. Wat heb ik het gemist om hem te laten genieten. Het geeft me een machtsgevoel, waarvan ik weet dat hij het niet bij een ander wil zoeken. Dat heeft hij me maar al te vaak duidelijk gemaakt. Zonder woorden kan ik hem op deze manier toch vertellen, dat het echt niet beter gaat worden dan dit.

Ik stop om zijn reactie te zien en die valt me niet tegen. Zijn gezicht is rood en de lust is van zijn ogen af te lezen.
‘Niet stoppen’, smeekt hij, terwijl hij mijn hoofd vastpakt.
Nadat ik hem bijna geef wat hij wil, klauter ik overeind. Hij pakt me stevig vast en kust ongeveer elk stukje van mijn gezicht. Dan duwt hij me op mijn rug en komt boven me hangen. Hij voelt hoe nat hij me heeft gemaakt en stoot hard bij me naar binnen.
Ik moet wennen aan zijn grootte en voel hem in en uit me glijden. Hij tilt mijn benen op en het voelt nog intenser. Ik sluit mijn ogen en neem de geluiden van onze samensmeltende lichamen en onze voldoening in me op.

Ik wil meer, harder en natter.

‘Je voelt zo lekker,’ kermt hij uit. Hij laat mijn benen op zijn schouders rusten en rekt me nog meer uit. Hij kneedt mijn borsten en speelt met mijn tepels. Ik pak zijn hand en breng zijn vinger naar mijn mond. Wanneer ik mijn ogen opendoe, kijk ik recht in die van Stefan.
Ik zuig hard op zijn vinger en hij kreunt hard.
‘Blijf me aankijken. Ik wil je zien genieten.’
Kleine zweetdruppels ontstaan op zijn voorhoofd en nu we elkaar strak aan blijven kijken is het alsof de rest van de wereld niet bestaat. Alleen wij en onze rare, onverklaarbare liefde voor elkaar die we het best kunnen uiten tussen de lakens.
Mijn lichaam maakt zich op voor een orgasme en mijn binnenste trekt samen van genot. Mijn bewegingen worden schokkender en mijn ademhaling hijgender.
‘Ik ga zo komen’, breng ik uit met schorre stem.
‘Niet zo snel, dametje.’

Hij trekt zich uit me terug en laat mijn benen zakken. Hij draait me op en ik ga op handen en knieën zitten. Hij spreidt mijn benen en een vinger glijdt mijn natte opening in. Hij likt, terwijl hij langzaam in en uit me glijdt. Het enige wat ik wil, is dat hij weer in me zit.
Mijn clitoris is opgezwollen en alle aanrakingen voelen intens aan.
Stefan komt overeind en geeft me een tik op mijn bil. Het geluid galmt door de, verder stille, kamer en zijn hand laat een gloeiende plek achter. Ik steun op mijn ellebogen en kijk over mijn schouder naar Stefan.

Hij draait me om, gaat achter me staan en stoot weer bij me naar binnen. Met één hand streel ik mijn clitoris en voel zijn harde lul in en uit me stoten. Met zijn handen houdt Stefan me op mijn plek, terwijl hij zijn tempo verhoogt. Hoe harder hij stoot, hoe harder ik het uit kreun. Na een harde tik op mijn bil, stoot hij kreunend en snel in en uit me.

‘Kom klaar voor me, schatje.’ Of het zijn dominante houding of zijn onverwachte liefkozing is, weet ik niet, maar het trekt me over de streep en schokkend neemt het tintelende gevoel mijn lichaam over. Even lijkt het of ik van de wereld verdwijn, maar wanneer Stefan naast me neer ploft op het bed, weet ik weer precies waar ik ben.
Hij trekt me naar zich toe, kust mijn lippen en ik snuif zijn geur op.
Ik sluit mijn ogen en besef dat ik nergens anders, liever zou willen zijn dan in zijn armen.

Sommige dingen veranderen nooit – deel 2

! Dit is het tweede deel van het erotische verhaal. Heb je deel 1 nog niet gelezen? Klik dan even op onderstaande link.
Sommige dingen veranderen nooit – Deel 1


Foto door Taryn Elliott op Pexels.com


Hij streelt mijn wang met zijn andere hand en komt dichterbij met zijn gezicht. Hij kust mijn lippen en duwt zijn tong ruw bij me naar binnen. Ik kreun in zijn mond en laat mijn hand over zijn geslacht glijden. Hij houdt me tegen door mijn beide handen te pakken en vast te zetten boven mijn hoofd.
Het is alsof ik overgeleverd ben aan hem en alles wat hij met me wil doen. Onze zoen stopt, wanneer hij zijn hoofd wegtrekt en mij hunkerend achterlaat. Hij drukt kusjes in mijn hals en laat een spoor achter, steeds verder richting mijn borsten. Met gesloten ogen geniet ik van zijn aanraking en laat me verrassen door zijn volgende stap. Anders dan ik had verwacht, laat hij me los en doet hij een stap naar achter.

In zijn ogen lees ik de opwinding en mijn blik glijdt naar zijn broek, die erom vraagt om uitgetrokken te worden. Ik laat mijn armen zakken en kijk hem afwachtend, maar uitdagend aan.
‘Kom.’
Stefan is zachtaardig, beleefd en zelfs redelijk romantisch. Maar wanneer hij geil is, ontwaakt er een beest in hem, dat niet meer doet aan alsjeblieft en dank je wel. En juist die combinatie vind ik altijd zo spannend.

Hij wil weglopen, maar bedenkt zich dan.
‘Kleren blijven hier.’
Ik voel me een pubermeisje, die voor het eerst seks gaat hebben en zich nog nooit voor een jongen heeft uitgekleed. Hij houdt van het spelletje, wanneer ik me onderdanig opstel. Maar ik ben in een plaagbui en te geil om daar geen misbruik van te maken. Hij heeft me talloze keren naakt gezien en ik weet precies welk plekje van mijn lichaam hij het mooist vindt. Ik draai me van hem weg en geef hem goed uitzicht op mijn achterwerk. Mijn sokken gaan als eerste uit en ik twijfel of mijn jurkje lang genoeg is om mijn billen te bedekken.

‘Wil je me even helpen met mijn rits?’ vraag ik gemaakt onschuldig. Ik kan er makkelijk zelf bij, maar zo heb ik, zonder dat hij het doorheeft, zelf de touwtjes in handen. Binnen een seconde staat hij aan mijn rits te trekken en direct glijden zijn handen over mijn blote rug. Mijn jurk zakt over mijn billen en valt op de grond. Hij kneedt mijn billen door mijn panty heen en kust me in mijn nek. Met de boord van mijn panty in mijn handen, buk ik voorover en voel mijn billen tegen zijn broek glijden. Hij wrijft zijn erectie tegen me aan en maakt met een snelle beweging mijn bh los.
ik laat de bandjes over mijn armen glijden en gooi mijn bh theatraal de kamer in.

Wanneer ik me omdraai, zie ik zijn gewillige blik over mijn lichaam glijden. Zijn ene hand kneedt mijn borst, terwijl hij me naar zich toetrekt. Hij zoent me en streelt de naakte plekjes van mijn lichaam. Zijn vinger glijdt langs de stof van mijn string en hij kreunt goedkeurend wanneer hij mijn nattigheid voelt.
‘Badkamer, nu.’

Het kostte ons moeite om normaal de trap op te lopen. Stefan loopt achter me en kan niet van me afblijven. Ik kan het huis van Stefan dromen en laat me gewillig de badkamer induwen. Stefan zet de kraan aan van het bad en laat mij het badschuim uitkiezen. Hij verdwijnt de kamer uit en ik spuit een flinke klodder bij de straal water. Het verandert in schuim en de geur brengt aangename herinneringen met zich mee. Ik trek mijn string uit en ga op zoek naar Stefan.
Ik vind hem in de slaapkamer waar hij duidelijk gehaast zijn kleding aan het uittrekken is. Met zijn been in de lucht en zijn broek in zijn hand, stopt hij met hinkelen, wanneer hij mij ziet. Hij aanbidt me en de macht die ik over hem heb, bevalt me wel.
Langzaam loop ik op hem af. Hij komt dichterbij en pakt me bij mijn middel, wanneer hij de kans krijgt.
Ik sla mijn armen om zijn ontblote bovenlijf en voel zijn warmte tegen mijn borsten.
‘Hulp nodig?’ vraag ik uitdagend.
Hij schudt zijn hoofd, draait me om en gooit me op bed.
                ‘Blijf jij maar even liggen.’
Ik trek mezelf verder het bed op en spreid mijn benen. hij kan zijn ogen niet van me afhouden en het wind me ontzettend op.
‘Dan kijk ik wel naar jouw kleine striptease.’
Stuntelend hijst hij zichzelf uit zijn broek en gooit die op de grond. Wanneer ik zijn erectie zie, krijg ik kriebels in mijn binnenste. Het is veel te lang geleden dat we elkaar hebben bemind en de gedachte aan wat komen gaat, maakt me giechelig.
Hij staat naakt voor me en leunt voorover. Op zijn knieën zakt hij op het bed en laat zich over me heen zakken.
Wanneer ik denk dat hij me gaat kussen, trekt hij zijn hoofd weg. Hij gaat voor me staan en houdt zijn lul in zijn hand. Ik kan mijn verbazing niet verbergen en kijk hem fronsend aan.
‘Speel met jezelf.’

Door de wijn klinkt dit als een slechte grap en ik schiet in de lach. Uit ervaring weet ik dat hij het sexy vindt om naar me te kijken als ik met mezelf speel, maar ik geniet er toch meer van als hij me ermee helpt.
‘Ik denk dat ik daar een beetje olie voor nodig heb.’

Zonder zijn geslacht los te laten, sprint hij naar het nachtkastje waar zijn babyolie staat. Hij draait de dop eraf en maakt een schijnbeweging. Dan draait hij de fles om en laat de druppels op mijn huid vallen. Het voelt koud aan en ik krijg direct kippenvel. Hij laat een plasje achter in mijn navel en maakt een cirkel, waarbij mijn beide tepels onder de olie komen te zitten. Vanaf mijn navel trekt hij een dun streepje en stopt bij mijn venusheuvel. Met een vermakelijke blik op zijn gezicht zet hij de fles terug.

Mijn vingers glijden over mijn lichaam, terwijl ik Stefan strak aan blijf kijken. Ik streel symmetrisch mijn borsten en voel mijn tepels hard worden. Mijn ene hand blijft mijn borsten strelen en mijn andere hand gaat naar beneden. Langs mijn buik en dan langs mijn bovenbenen, expres het plekje ontwijkend dat het hardst verlangt naar aanraking. Stefan doet een stap dichterbij en begeleidt mijn hand tussen mijn benen. Zelfs zonder de olie, voel ik dat ik nat ben.
‘Gaat het niet snel genoeg, meneer?’
‘Niet praten. Doorgaan.’
Hij stuurt mijn hand en streelt met zijn duim mijn clitoris. Zachtjes kreun ik en het liefst trek ik hem gelijk over me heen. Ook al ben ik zelf begonnen met plagen, het duurt me nu al veel te lang.
Stefan trekt me aan mijn enkels naar voren en knielt voor me op de grond.
Hij kust de binnenkant van mijn dijen en speelt mijn spelletje al net zo goed mee. Ik sluit mijn ogen en concentreer me op de kusjes en likjes, die me alleen maar doen verlangen naar meer.
Met een lange haal, likt hij langs mijn clitoris en ik schrik van zijn plotselinge directheid. Hij gaat zijn gang, zoals alleen hij dat kan en ik zou hier de hele avond kunnen blijven liggen.
Hij gebruikt behendig zijn vingers bij het spel en laat me kronkelen. Toch geeft hij me nog niet wat ik wil en dit belooft een lange nacht te worden.

To be continued…

Sommige dingen veranderen nooit – Deel 1

HIJ IS ‘S AVONDS DE HOOFDPERSOON IN MIJN FANTASIEËN


Mijn wekker gaat en de eerste gedachte die in me opkomt, is die van het slechte nieuws. Wekenlang heb ik keihard gewerkt aan mijn scriptie. De weekenden sloot ik mezelf op in huis, de avonden na het werk, zat ik in de boeken en elk vrij uurtje wat ik had tussen het werken door, dacht ik na over betere woorden of een interessantere invalshoek.
Gisteren kwam eindelijk het verlossende en verwoestende oordeel. Het was goed, maar niet goed genoeg. En dan bedoel ik niet dat ik een paar typfoutjes gemaakt had, mijn hele visie was te beknopt en moest over.

Ik was trots op mijn werk en als ik ergens trots op ben, kan ik niet anders dan andere mensen ermee lastig vallen en ze er alles over willen vertellen. Dat betekent ook dat ik nu tegen iedereen moest vertellen dat het over moest. Mijn moeder was de eerste die ik belde en de rest heb ik een standaardbericht gestuurd.
Zo ook Stefan. Die ik al maandenlang koste wat kost probeer te ontwijken. Dat ik hem niet spreek, betekent niet dat ik niet veel aan hem denk en dat hij ’s avonds de hoofdpersoon is in mijn fantasieën.

ZAL IK ANDERS VANAVOND VOOR JE KOKEN?


“Jammer schat. Ik ben hoe dan ook trots op je. Je hebt keihard gewerkt.”

Het voelt een beetje als mosterd na de maaltijd. Hard gewerkt. Dat zal best, niet hard genoeg. Ik stuur terug dat ik op dit moment vooral teleurgesteld ben en even tijd nodig heb om in zelfmedelijden te verdrinken. Langzaam kom ik uit bed en kijk direct in de spiegel. Ook dat is niet echt motiverend. Ik heb donkere kringen onder mijn ogen en zie eruit alsof ik gisteren twee flessen wijn achterover heb geslagen. Ik verzamel mijn kleren bij elkaar en ben geneigd om me ziek te melden vandaag. Zo kan ik gewoon na het douchen mijn pyjama weer aantrekken en met de gordijnen dicht balen van mezelf, tot ik de hoofdpijn krijg die bij het gevoel van mijn kater past.

“Nergens voor nodig. Zal ik anders vanavond voor je koken?”

Shit, dit is een aanbod die ik moeilijk af kan staan. Eentje die ik ook helemaal niet af wíl slaan.
Stefan is één van de mensen die vaak mijn ideeën aan heeft moeten horen en ik vind het fijn om met hem te praten. Maar ik vind alles met hem fijn. Al rijden we rond in de auto en draait hij de vreselijke rapmuziek, waarvan hij volgens mij na al die jaren nog steeds niet weet dat ik er niet van hou, vind ik het nog leuk.

NET ZOLANG TOT IK NIET MEER KON LOPEN OF HIJ NIET MEER KON STOTEN


In mijn hoofd gaan er allerlei alarmbellen af, die smoesjes verzinnen om er niet op in te gaan, maar mijn vingers hebben al getikt dat ik na mijn werk naar hem toe kom.
Het idee om mijn pyjama vandaag aan te houden is verdwenen en de lingerie en het jurkje die ik uit mijn kast vis, is net een stukje uitdagender dan mijn outfit normaal is voor een doordeweekse dag.

De dag vliegt voorbij en voor ik het weet, sta ik bij Stefan voor de deur. De geur die mijn neus binnendringt, herinnert me aan de dagen dat we naakt in huis liepen, seks hadden, sliepen, aten en het riedeltje weer opnieuw begonnen. Net zolang tot ik niet meer kon lopen of hij niet meer kon stoten.

Nu weet ik niet precies wat ik hier kom doen. We kunnen heel moeilijk zonder elkaar, maar ons samenzijn is ook niet wat het hoort te zijn. Het enige wat we echt niet kunnen, is elkaar loslaten.
Hij opent de deur en zijn glimlach, zorgt voor een schok door mijn lichaam, die ik het liefst negeer.

Ongemakkelijk geven we elkaar een omhelzing en pakt hij mijn jas aan. Ik strijk mijn haar glad en ben blij te zien dat mijn wallen iets zijn afgenomen. Wanneer mijn jas op de kapstok hangt en ik mijn laarzen uittrek, pakt hij me vanachter.

ZIJN BLIK GAAT NAAR MIJN LIPPEN EN ALS REACTIE, LIK IK AAN MIJN ONDERLIP


‘Kom, eerst nog even een goede knuffel.’ Dat laat ik me geen tweede keer zeggen. Ik grijns en kom met mijn laars half aan, overeind. Ik sla mijn armen om zijn middel en hij pakt me beet. Een tijd lang staan we zonder iets te zeggen, verstrengeld in elkaar, terwijl ik probeer mijn hartslag onder controle te houden. Ik snuif zijn geur op, alsof het mijn verloren bezit is, dat ik eindelijk weer te pakken heb. Langzaam maak ik me los en kijk in zijn groene ogen. Zijn blik gaat naar mijn lippen en als reactie, lik ik aan mijn onderlip. Hij drukt een snel kusje op mijn neus en laat me plots achter.

Met een bonzend hart, trek ik mijn laarzen uit en loop naar de keuken. De eettafel is gedekt en in het midden heeft hij een kandelaar aangestoken. Er staat een fles wijn op tafel en ik glimlach. Alsof ik heel even vergeten was, hoe attent hij altijd is.
‘Het ruikt heerlijk.’
‘Ik heb je favoriete maaltje gemaakt.’

Onder het eten kletsen we heel wat af en voor we het weten is de fles wijn leeg. Ik voel me licht draaierig van de drank en mijn oren gloeien. Hoe hard we ook proberen ons normaal te gedragen, de spanning vult de hele kamer.

HIJ DRAAIT ME OM EN IK KAN GEEN KANT OP


We bespreken mijn scriptie en hij komt met goede ideeën. Hij zorgt ervoor dat ik me niet meer rot voel en zorgt zelfs voor nieuwe motivatie. Maar op dit moment kan die hele scriptie me gestolen worden. En alle grenzen die ik voor mezelf heb opgesteld ook.
‘Heb je nog meer wijn?’ vraag ik, terwijl ik zelf op zoek ga naar het antwoord in de koelkast.
Ik voel dat hij me volgt en hij duwt de koelkastdeur dicht, voor ik hem open kan trekken. Hij draait me om en ik kan geen kant op.

Met zijn hand streelt hij mijn gezicht en ik voel mijn lippen tintelen van verlangen.
De warmte, de wijn en mijn eeuwige honger naar hem, winnen het van mijn verstand. Ik grijp zijn hand en breng zijn vinger naar mijn mond. Terwijl ik hem aan blijf kijken, lik ik aan zijn vinger en zuig er hard op. Mijn andere hand glijdt over zijn broek en de bolling die ik voel, geeft precies de reactie die ik wilde hebben.

Liefde op het eerste gezicht

‘Geloof jij in liefde op het eerste gezicht?’
Die vraag werd me een paar weken geleden gesteld.
Vroeger zei ik altijd volmondig “ja”. Want ik was tenslotte al smoorverliefd op mijn middelbare schoolcrush vanaf het eerste moment dat ik hem zag.
Er was ook een programma dat hetzelfde heette en daar was ik helemaal gek op.
Het was een beetje de voorganger van First dates, Married at first sight en noem het maar op.
Wikipedia zegt het volgende erover:

Het draaide in Liefde op het eerste gezicht om zes vrijgezelle deelnemers (drie mannen en drie vrouwen) tussen de 18 en 32 jaar die elkaar voor de opnamen nog nooit gezien hadden. De kandidaten ontdekten aan de hand van zes vragen of ze mogelijk bij een van de andere deelnemers zouden passen.
De vragen werden van tevoren niet aan de kandidaten getoond, wat spontane antwoorden opleverde. Uiteindelijk ontstonden er geen, één of meerdere koppels.
Wanneer een man en een vrouw elkaar uit hadden gekozen mochten ze buiten het programma om een avondje met elkaar uit. In de volgende uitzending kwamen ze daar vervolgens op terug. Met behulp van acht vragen werd getest of ze echt bij elkaar pasten. Als alle vragen goed beantwoord werden, wonnen de kandidaten een verre vliegreis.

Ik vond het ook deels heel leuk omdat ik als klein meisje lichtelijk verliefd was op Mike Starink die het programma presenteerde. Het was leuk vermaak en ik vind het jammer dat het niet meer op tv is.

Toch denk ik nu anders over liefde op het eerste gezicht. Zou het niet beter zijn als het: aantrekking op het eerste gezicht heette? Of potentie op eerste gezicht? 😂
Je kunt tenslotte qua uiterlijk gelijk helemaal gek op iemand zijn, maar dat is nog geen liefde. Liefde gaat dieper dan een eerste oogopslag. Iemand kan een goede kledingstijl hebben, en mooie glimlach, ogen waar je keer op keer weer in kunt verdrinken. Maar wanneer hij een uiteindelijke klootzak blijkt te zijn, zou dat waarschijnlijk niet verder gaan dan een oppervlakkige friends with benefits.

Het kan zijn dat het hele plaatje klopt en dat naast iemands uiterlijk, het innerlijk ook helemaal past. Maar dat zie je niet gelijk op het eerste gezicht. Daarvoor komt (als het goed is) toch wel meer bij kijken. Misschien is dat ook wel de reden dat Tinder vaak niet werkt. Iemand kan een leuk uiterlijk hebben, maar zoals ze vroeger altijd zeiden: van een mooi bord kun je niet eten.

Toch kan het ook andersom zijn. Als ik kijk naar wat voor mannen ik van tv of op instagram knap vindt, zijn dat andere mannen dan met wie ik echt gedate heb of een relatie heb gehad. Zoiets kan dus ook groeien, waardoor je uiteindelijk toch kriebels voelt, wanneer je iemand ziet.

Anyway, voor liefde komt in mijn ogen veel meer kijken, dan een eerste blik. Heel misschien verander ik nog van gedachte, wanneer ineens mijn ware voor me staat. Als het zover is, zijn jullie de eerste die het horen. 😉

Het was een grote teleurstelling

Nu ik eens goed naar hem keek, vond ik hem eigenlijk heel lelijk. Al die jaren dat ik naar hem had gekeken, zag ik hem nooit eerder zó.
Zijn sprankelende ogen, glommen niet meer. Ik zag geen eindeloze oceanen met springende, vrolijke dolfijnen. Ik zag geen universum met schitterende sterren en nooit eerder ontdekte planeten in zijn ogen.
Ik zag alleen een vage, wazige blik die probeerde contact met me te maken, maar volledig langs me heen keek.
Hij probeerde mij te bereiken, maar ik durfde niet eens oogcontact te maken. Niets van de betovering was er nog over, nu ik hem goed aankeek.
Het was alsof ik de koelkast opendeed en erachter kwam dat er niets te eten was. Het was een grote teleurstelling.

Zijn blonde haren die altijd perfect in model zaten, waren nu niet meer dan dunne sprieten. Grassprietjes die platgetrapt waren na een fanatieke voetbalwedstrijd. Ik kon er niet mijn handen doorheen en hem ook niet stevig vastpakken.

Ik zag zijn rode, glimmende hoofdhuid door de bijna doorzichtige grasmat en hier en daar zat een klodder opgedroogde gel.
Zijn gouden lokken hadden de lelijke gele kleur die je als kind gebruikte om je poppetje blond haar te geven.
Het was een grote teleurstelling.

Zijn mond was een beetje scheef. Hij had witte, droge vellen aan zijn lippen hangen en in zijn mondhoeken, zat een plakkerig, wit frummeltje. Hij zweette en er ontstond een dun spoor van kleine druppeltjes net boven zijn bovenlip. Hij perste zijn lippen op elkaar en gaf me een halve glimlach. Bedenkelijk keek ik terug. Hij lachte zijn tanden bloot en gaf me een samenzweerderige blik die me op zou moeten winden. Hij zou ervoor moeten zorgen dat ik de kleren van zijn lijf wilde rukken.
Zijn tanden. Perfecte tanden, die elke ochtend en elke avond gepoetst werden alsof het ruwe diamanten waren. Hij kon beter een schuurmachine gebruiken. Misschien zou dat nog enkele minuten schelen in zijn vaste routine.
Zijn stem, die liefkozende woordjes naar me uitsprak, was niet meer dan een levenloos geloei. Woorden zonder inhoud. Woorden zonder betekenis.
Het was een grote teleurstelling.

En god, daar kon ik toch echt niet omheen, die neus. Die neus heb ik altijd al een nadeel gevonden, maar helaas kreeg ik die erbij. Ja, het was een grote gok, dat kon ik je wel vertellen. Met de gedachte dat het romantisch zou zijn, wanneer we in bed lagen en hij mijn zoete geur op zou snuiven. Net zoals ze dat in romantische films doen, vlak voor het moment dat je onvergetelijke seks ging hebben.
Nee, die neus zat alleen maar in de weg. Geen lieve, voorzichtige strelingen of zachte snufjes. Wanneer hij me goedemorgen wilde kussen, moest ik haast een veiligheidsbril op om ervoor te zorgen dat ik het niet met een oog minder zou moeten doen.
Het was een grote teleurstelling.



Ik probeerde me te focussen op iets anders dan zijn gezicht. Mijn ogen gleden naar beneden en ik zag zijn armen. Ik dacht aan zijn verbrande onderarmen en het rode driehoekje in zijn nek. Het witte shirt dat seizoen na seizoen op zijn lijf geplakt zat. De ene streep iets duidelijker dan de andere.
Geen stevige armen die mij vasthielden, maar twee slappe harkjes. Slappe harkjes die hoorde bij het blonde poppetje. De prins op de witte fiets.

Mijn blik zakte nog iets verder. Ik haalde me zijn geslacht voor de geest. Geen grote genotsknots, maar een zielig, klein regenwurmpie dat af en toe in leven kwam, wanneer het in aanraking kwam met iets nats. Het was een kleine teleurstelling.


Hij lachte naar me. Breder deze keer, alsof hij hoopte dat ik hetzelfde zou doen. Misschien was hij zich bewust van mijn gedachtegang. Misschien liet mijn blik iets los over de gedachten die ik helemaal niet mocht hebben. Niet op dit moment.
Hij pakt mijn hand en knijpt er zachtjes in.
Ik kijk naar mijn hand. Mijn nagels keurig gelakt in een neutrale kleur met een subtiel glittertje over mijn ringvinger. Dan kijk ik naar zijn hand, die me lomp vasthoudt. Alsof ik een kleine kleuter was, die elk moment wilde wegrennen. Over het laatste , zou hij misschien wel gelijk hebben.
Ik keek naar de grove, grote vingers met de bruine randjes onder zijn nagels. Velletjes rondom zijn kapotte nagelriemen die korstjes hebben veroorzaakt.
Hij heeft niet zo goed zijn best gedaan.
Het was een grote teleurstelling.

Vaag luister ik naar de woorden die voor me gesproken worden, in de hoop dat ze niet voor mij zijn. Alsof ik ernaar luister en geen antwoord hoef te geven. Maar de blikken zijn op mij gericht. Alle blikken, van alle mensen.
‘Wat is daarop uw antwoord, mevrouw?’
Kon ik nog wegkomen met een: ‘Nou, nu ik eens goed naar je kijk, vind ik je eigenlijk heel lelijk’?

Happily Ever Never

Een paar maanden geleden schreef ik vol verbazing over Yuri Tolochko. De man die anderhalve meter afstand kan bewaren door zijn tepels hard te maken. De behaarde beer, die tussen de madeliefjes in een vreemd slipje ligt te rollebollen. En het vreemdst van alles, verloofd was met zijn sekspop Margo.
Mocht je die blog gemist hebben of moet je geheugen nog even worden opgefrist, hier volgt de link.

Plastic Fantastic

De laatste keer dat ik over Yuri schreef, was zijn nieuwste foto er één die lijkt op een kat die in het nauw is gedreven. Of het resultaat na de eerste les drama/toneel waarin er gevraagd wordt hoe jij een pasgeboren hertje uit zou beelden.
Yuri heeft in de tussentijd niet stilgezeten. De eerst volgende foto daarop, is gemaakt terwijl hij in een zwarte string op een bank ligt met rode, kanten kousenbanden om zijn handen, benen en zelfs over zijn hoofd.
En er zijn drie opties over hoe de foto gemaakt is.
1. Margo, zijn lieftallige plastic, niet levende verloofde heeft de foto’s gemaakt van haar sexy man
2. Hij heeft de zelfontspanner gebruikt en is zichzelf op gaan geilen en dacht dat het écht een goed idee was om met een ketting over zijn hoofd en een band over zijn ogen met zijn benen wijd op een bank te gaan poseren.
3. Er is iemand die niets, maar dan ook werkelijk niets beters te doen had in zijn of haar leven, dan dit vast te leggen om te delen met de hele wereld.
Alle drie de opties vind ik zeer verontrustend.


Het volgende filmpje is van zijn alterego Amanda. Ze draagt een blonde pruik en zit te sippen aan een tafel. Ze is boos wanneer ze geen seks heeft en is nadat haar vriendin met een flinke zwarte, rubberen staaf aankomt zetten een ogenblik verdwenen en vervolgens een stuk vrolijker. Ok, you’ve made your point

De volgende beelden zijn ook van Amanda. Hij/zij grapt over dat ze het ver gaat schoppen in de politiek en dat er meer vrouwen de boel over moeten nemen. Wat boft Margo toch met een man die vrouwenrechten zo belangrijk vindt.😉
Daarna deelt hij een foto en een video dat hij in elkaar is geslagen. Hij was bij een bijeenkomst die transgenders support en daarbij is hij slachtoffer geworden van geweld.
Hoe hard ik ook kan lachen om de grappige, opmerkelijke posts en foto’s die mij een frons geeft, die de komende drie dagen niet meer verdwijnt.
Ik vind dat niemand het verdient om geslagen, getrapt of op wat voor manier dan ook mishandeld te worden om wie hij is.
Dat klinkt misschien een beetje dubbel omdat ik er al voor de tweede keer een bericht over plaats, maar ik zou nooit iemand geweld aan doen om hoe iemand zich kleedt of wat dan ook.
Daarbij zou ik het ook echt niet winnen en denk ik dat hij me al knock-out zou slaan met zijn tepels.

Vervolgens is hij een week stil. Hij moest herstellen van zijn aanval waarbij hij een gebroken neus heeft opgelopen, er een stukje van zijn tand is afgebroken en hij een hersenschudding heeft gekregen. Maar gelukkig is hij weer helemaal de oude. Hij draagt een verband over zijn gezicht, zit nog steeds in een vreemde houding in een vies broekje.
Je hoort natuurlijk weleens dat een klap op het hoofd rare dingen met je kan doen.

Gelukkig was hij 25 november weer helemaal de oude. Het was de dag. Of in ieder geval, de dag dat hij de compilatie op zijn instagram-pagina plaatste van zijn bruiloft.
De bruiloft waar dus echt gasten aanwezig waren. Mensen die misschien wel een dag vrij hebben moeten nemen, een nieuwe outfit en een cadeau hebben gekocht voor het bruidspaar. En een catering die aan alle wensen van het bruidspaar moest voldoen.
Er zijn mensen bezig geweest met het haar en de make-up van een pop. En nu geloof ik dat bruiden soms stil kunnen zijn door de zenuwen, Margo heeft na horen zeggen geen kik gegeven.
Mensen hebben toegekeken hoe ze elkaar het ja-woord hebben gegeven. Of is er iemand geweest die haar hoofd op en neer heeft laten bewegen alsof ze knikte? Hoe zit het maar haar geloftes? Pinkte ze een traantje weg? Hoe heeft ze zijn ring omgekregen?
Na de trouwceremonie keken de aanwezigen naar DE kus. Hoe het pasgetrouwde stel applaus krijgt en klaar is voor de eerste dans. Ik denk wel dat ze een beetje stijfjes is geweest.


Vervolgens zijn de tortelduifjes even niet meer samen in beeld. De schokkende video die vervolgens opdoemt is er één van de, jawel, vreemdgaande Yuri. Hij bevredigt, hard kreunend een soort lampenkap. Heel erg verontrustend.
Ook deelt hij een filmpje waarin hij zichzelf aan het krabben is over zijn behaarde armen en borst en vertelt onder het bericht dat hij daar opgewonden van raakt.
Daarna lijkt hij weer zichzelf weer te zijn, want hij plaatst een foto van een fotoshoot in een witte tutu. Niets bijzonders toch?


Margo schijnt nogal vlak gereageerd te hebben op de sekstape van Yuri en de lampenkap. (Geen idee wat het echt is, als iemand het weer, please tell me.) Maar helaas voor onze vriendin, bleef het daar niet bij.

Mijn mond viel open toen ik het filmpje zag, waarin Yuri een hele kip van de vleesafdeling uit de supermarkt haalde en die vervolgens hard kreunend in zijn boxershort aan het vertroetelen is. Hij smeert haar in met olie en kust haar.
Uhhm, nu kan je van een kip geen soa’s krijgen, maar wel salmonella.
Hij vertelt onder zijn post dat hij houdt van ASMR. Ik hoop dat ik niet de enige ben die geen flauw idee had, wat dat is. Ik heb het even opgezocht.

ASMR staat voor Autonomous Sensory Meridian Response. Het is, in tegenstelling tot wat veel mensen denken, niet alleen de verzamelnaam voor video’s van ‘ASMRrtists’ die fluisteren, hun haar borstelen of met hun vingers tikken. Het is een tintelend gevoel dat je krijgt bij lichte aanrakingen, bijvoorbeeld als iemand over je rug of arm wrijft of met je haar speelt. Er zijn dus heel veel verschillende manieren waarop je het kunt ervaren, maar ze hebben allemaal als effect dat je er een fijn ‘tintelend’ gevoel van krijgt, op je hoofdhuid of in je nek. Tenminste, als je er gevoelig voor bent.

Dit zou het één en ander dus moeten verklaren, maar nog steeds vind ik het een heel raar idee dat hij op een kip aan het geilen is, alsof het een man of vrouw is. Maar zijn vreemdgaande gedrag heeft een reden. Het gaat niet zo goed met Margo. De arme meid was stuk en moest geopereerd worden.
Heel erg voor ze. Als ik het had geweten, had ik ze een kaartje gestuurd.



Yuri heeft nagedacht, toen het stil werd in huis en Margo in het ziekenhuis lag. Hij heeft culturen bestudeerd waarin het toegestaan is om meerdere vrouwen te hebben. Hij wil Margo uiteraard houden, want zij zou nooit instemmen met een scheiding. Maar zij zou dan gewoon de oudste echtgenote worden en hij zou daarnaast nog met jongere mannen en vrouwen willen trouwen. Margo zal de enige sekspoppen-echtgenote blijven. (Mag dat woord alsjeblieft in het woordenboek?) Hij houdt van Margo en hij respecteert haar.
Een beetje hetzelfde als Famke Louise die respect heeft voor corona.

Maar ook dat allemaal is nog niet het raarste van alles wat ik op zijn pagina ben tegen gekomen. Hij is op zoek naar iemand die een jongenssekspop kan maken die op hem lijkt. Hij zou het gelijk accepteren, wanneer iemand daarmee aan zou komen. Hij houdt namelijk van seks met zichzelf. Ja, vriend, maar daarvoor gebruik je je handen of een dildo, geen kinderversie van jezelf.

Ook is hij nog op zoek naar andere artikelen waarmee hij seks kan hebben. Dus mocht iemand nog een grasmaaier, een föhn of een waterkoker in de aanbieding hebben… Gooi het niet weg, maar maak deze man gelukkig.

Voor nu wacht ik met smart op de update waarin hij en Margo vertellen uit deze huwelijkscrisis te komen. Wordt hopelijk vervolgd