Sommige dingen veranderen nooit – Deel 1

HIJ IS ‘S AVONDS DE HOOFDPERSOON IN MIJN FANTASIEËN


Mijn wekker gaat en de eerste gedachte die in me opkomt, is die van het slechte nieuws. Wekenlang heb ik keihard gewerkt aan mijn scriptie. De weekenden sloot ik mezelf op in huis, de avonden na het werk, zat ik in de boeken en elk vrij uurtje wat ik had tussen het werken door, dacht ik na over betere woorden of een interessantere invalshoek.
Gisteren kwam eindelijk het verlossende en verwoestende oordeel. Het was goed, maar niet goed genoeg. En dan bedoel ik niet dat ik een paar typfoutjes gemaakt had, mijn hele visie was te beknopt en moest over.

Ik was trots op mijn werk en als ik ergens trots op ben, kan ik niet anders dan andere mensen ermee lastig vallen en ze er alles over willen vertellen. Dat betekent ook dat ik nu tegen iedereen moest vertellen dat het over moest. Mijn moeder was de eerste die ik belde en de rest heb ik een standaardbericht gestuurd.
Zo ook Stefan. Die ik al maandenlang koste wat kost probeer te ontwijken. Dat ik hem niet spreek, betekent niet dat ik niet veel aan hem denk en dat hij ’s avonds de hoofdpersoon is in mijn fantasieën.

ZAL IK ANDERS VANAVOND VOOR JE KOKEN?


“Jammer schat. Ik ben hoe dan ook trots op je. Je hebt keihard gewerkt.”

Het voelt een beetje als mosterd na de maaltijd. Hard gewerkt. Dat zal best, niet hard genoeg. Ik stuur terug dat ik op dit moment vooral teleurgesteld ben en even tijd nodig heb om in zelfmedelijden te verdrinken. Langzaam kom ik uit bed en kijk direct in de spiegel. Ook dat is niet echt motiverend. Ik heb donkere kringen onder mijn ogen en zie eruit alsof ik gisteren twee flessen wijn achterover heb geslagen. Ik verzamel mijn kleren bij elkaar en ben geneigd om me ziek te melden vandaag. Zo kan ik gewoon na het douchen mijn pyjama weer aantrekken en met de gordijnen dicht balen van mezelf, tot ik de hoofdpijn krijg die bij het gevoel van mijn kater past.

“Nergens voor nodig. Zal ik anders vanavond voor je koken?”

Shit, dit is een aanbod die ik moeilijk af kan staan. Eentje die ik ook helemaal niet af wíl slaan.
Stefan is één van de mensen die vaak mijn ideeën aan heeft moeten horen en ik vind het fijn om met hem te praten. Maar ik vind alles met hem fijn. Al rijden we rond in de auto en draait hij de vreselijke rapmuziek, waarvan hij volgens mij na al die jaren nog steeds niet weet dat ik er niet van hou, vind ik het nog leuk.

NET ZOLANG TOT IK NIET MEER KON LOPEN OF HIJ NIET MEER KON STOTEN


In mijn hoofd gaan er allerlei alarmbellen af, die smoesjes verzinnen om er niet op in te gaan, maar mijn vingers hebben al getikt dat ik na mijn werk naar hem toe kom.
Het idee om mijn pyjama vandaag aan te houden is verdwenen en de lingerie en het jurkje die ik uit mijn kast vis, is net een stukje uitdagender dan mijn outfit normaal is voor een doordeweekse dag.

De dag vliegt voorbij en voor ik het weet, sta ik bij Stefan voor de deur. De geur die mijn neus binnendringt, herinnert me aan de dagen dat we naakt in huis liepen, seks hadden, sliepen, aten en het riedeltje weer opnieuw begonnen. Net zolang tot ik niet meer kon lopen of hij niet meer kon stoten.

Nu weet ik niet precies wat ik hier kom doen. We kunnen heel moeilijk zonder elkaar, maar ons samenzijn is ook niet wat het hoort te zijn. Het enige wat we echt niet kunnen, is elkaar loslaten.
Hij opent de deur en zijn glimlach, zorgt voor een schok door mijn lichaam, die ik het liefst negeer.

Ongemakkelijk geven we elkaar een omhelzing en pakt hij mijn jas aan. Ik strijk mijn haar glad en ben blij te zien dat mijn wallen iets zijn afgenomen. Wanneer mijn jas op de kapstok hangt en ik mijn laarzen uittrek, pakt hij me vanachter.

ZIJN BLIK GAAT NAAR MIJN LIPPEN EN ALS REACTIE, LIK IK AAN MIJN ONDERLIP


‘Kom, eerst nog even een goede knuffel.’ Dat laat ik me geen tweede keer zeggen. Ik grijns en kom met mijn laars half aan, overeind. Ik sla mijn armen om zijn middel en hij pakt me beet. Een tijd lang staan we zonder iets te zeggen, verstrengeld in elkaar, terwijl ik probeer mijn hartslag onder controle te houden. Ik snuif zijn geur op, alsof het mijn verloren bezit is, dat ik eindelijk weer te pakken heb. Langzaam maak ik me los en kijk in zijn groene ogen. Zijn blik gaat naar mijn lippen en als reactie, lik ik aan mijn onderlip. Hij drukt een snel kusje op mijn neus en laat me plots achter.

Met een bonzend hart, trek ik mijn laarzen uit en loop naar de keuken. De eettafel is gedekt en in het midden heeft hij een kandelaar aangestoken. Er staat een fles wijn op tafel en ik glimlach. Alsof ik heel even vergeten was, hoe attent hij altijd is.
‘Het ruikt heerlijk.’
‘Ik heb je favoriete maaltje gemaakt.’

Onder het eten kletsen we heel wat af en voor we het weten is de fles wijn leeg. Ik voel me licht draaierig van de drank en mijn oren gloeien. Hoe hard we ook proberen ons normaal te gedragen, de spanning vult de hele kamer.

HIJ DRAAIT ME OM EN IK KAN GEEN KANT OP


We bespreken mijn scriptie en hij komt met goede ideeën. Hij zorgt ervoor dat ik me niet meer rot voel en zorgt zelfs voor nieuwe motivatie. Maar op dit moment kan die hele scriptie me gestolen worden. En alle grenzen die ik voor mezelf heb opgesteld ook.
‘Heb je nog meer wijn?’ vraag ik, terwijl ik zelf op zoek ga naar het antwoord in de koelkast.
Ik voel dat hij me volgt en hij duwt de koelkastdeur dicht, voor ik hem open kan trekken. Hij draait me om en ik kan geen kant op.

Met zijn hand streelt hij mijn gezicht en ik voel mijn lippen tintelen van verlangen.
De warmte, de wijn en mijn eeuwige honger naar hem, winnen het van mijn verstand. Ik grijp zijn hand en breng zijn vinger naar mijn mond. Terwijl ik hem aan blijf kijken, lik ik aan zijn vinger en zuig er hard op. Mijn andere hand glijdt over zijn broek en de bolling die ik voel, geeft precies de reactie die ik wilde hebben.

Liefde op het eerste gezicht

‘Geloof jij in liefde op het eerste gezicht?’
Die vraag werd me een paar weken geleden gesteld.
Vroeger zei ik altijd volmondig “ja”. Want ik was tenslotte al smoorverliefd op mijn middelbare schoolcrush vanaf het eerste moment dat ik hem zag.
Er was ook een programma dat hetzelfde heette en daar was ik helemaal gek op.
Het was een beetje de voorganger van First dates, Married at first sight en noem het maar op.
Wikipedia zegt het volgende erover:

Het draaide in Liefde op het eerste gezicht om zes vrijgezelle deelnemers (drie mannen en drie vrouwen) tussen de 18 en 32 jaar die elkaar voor de opnamen nog nooit gezien hadden. De kandidaten ontdekten aan de hand van zes vragen of ze mogelijk bij een van de andere deelnemers zouden passen.
De vragen werden van tevoren niet aan de kandidaten getoond, wat spontane antwoorden opleverde. Uiteindelijk ontstonden er geen, één of meerdere koppels.
Wanneer een man en een vrouw elkaar uit hadden gekozen mochten ze buiten het programma om een avondje met elkaar uit. In de volgende uitzending kwamen ze daar vervolgens op terug. Met behulp van acht vragen werd getest of ze echt bij elkaar pasten. Als alle vragen goed beantwoord werden, wonnen de kandidaten een verre vliegreis.

Ik vond het ook deels heel leuk omdat ik als klein meisje lichtelijk verliefd was op Mike Starink die het programma presenteerde. Het was leuk vermaak en ik vind het jammer dat het niet meer op tv is.

Toch denk ik nu anders over liefde op het eerste gezicht. Zou het niet beter zijn als het: aantrekking op het eerste gezicht heette? Of potentie op eerste gezicht? 😂
Je kunt tenslotte qua uiterlijk gelijk helemaal gek op iemand zijn, maar dat is nog geen liefde. Liefde gaat dieper dan een eerste oogopslag. Iemand kan een goede kledingstijl hebben, en mooie glimlach, ogen waar je keer op keer weer in kunt verdrinken. Maar wanneer hij een uiteindelijke klootzak blijkt te zijn, zou dat waarschijnlijk niet verder gaan dan een oppervlakkige friends with benefits.

Het kan zijn dat het hele plaatje klopt en dat naast iemands uiterlijk, het innerlijk ook helemaal past. Maar dat zie je niet gelijk op het eerste gezicht. Daarvoor komt (als het goed is) toch wel meer bij kijken. Misschien is dat ook wel de reden dat Tinder vaak niet werkt. Iemand kan een leuk uiterlijk hebben, maar zoals ze vroeger altijd zeiden: van een mooi bord kun je niet eten.

Toch kan het ook andersom zijn. Als ik kijk naar wat voor mannen ik van tv of op instagram knap vindt, zijn dat andere mannen dan met wie ik echt gedate heb of een relatie heb gehad. Zoiets kan dus ook groeien, waardoor je uiteindelijk toch kriebels voelt, wanneer je iemand ziet.

Anyway, voor liefde komt in mijn ogen veel meer kijken, dan een eerste blik. Heel misschien verander ik nog van gedachte, wanneer ineens mijn ware voor me staat. Als het zover is, zijn jullie de eerste die het horen. 😉

Het was een grote teleurstelling

Nu ik eens goed naar hem keek, vond ik hem eigenlijk heel lelijk. Al die jaren dat ik naar hem had gekeken, zag ik hem nooit eerder zó.
Zijn sprankelende ogen, glommen niet meer. Ik zag geen eindeloze oceanen met springende, vrolijke dolfijnen. Ik zag geen universum met schitterende sterren en nooit eerder ontdekte planeten in zijn ogen.
Ik zag alleen een vage, wazige blik die probeerde contact met me te maken, maar volledig langs me heen keek.
Hij probeerde mij te bereiken, maar ik durfde niet eens oogcontact te maken. Niets van de betovering was er nog over, nu ik hem goed aankeek.
Het was alsof ik de koelkast opendeed en erachter kwam dat er niets te eten was. Het was een grote teleurstelling.

Zijn blonde haren die altijd perfect in model zaten, waren nu niet meer dan dunne sprieten. Grassprietjes die platgetrapt waren na een fanatieke voetbalwedstrijd. Ik kon er niet mijn handen doorheen en hem ook niet stevig vastpakken.

Ik zag zijn rode, glimmende hoofdhuid door de bijna doorzichtige grasmat en hier en daar zat een klodder opgedroogde gel.
Zijn gouden lokken hadden de lelijke gele kleur die je als kind gebruikte om je poppetje blond haar te geven.
Het was een grote teleurstelling.

Zijn mond was een beetje scheef. Hij had witte, droge vellen aan zijn lippen hangen en in zijn mondhoeken, zat een plakkerig, wit frummeltje. Hij zweette en er ontstond een dun spoor van kleine druppeltjes net boven zijn bovenlip. Hij perste zijn lippen op elkaar en gaf me een halve glimlach. Bedenkelijk keek ik terug. Hij lachte zijn tanden bloot en gaf me een samenzweerderige blik die me op zou moeten winden. Hij zou ervoor moeten zorgen dat ik de kleren van zijn lijf wilde rukken.
Zijn tanden. Perfecte tanden, die elke ochtend en elke avond gepoetst werden alsof het ruwe diamanten waren. Hij kon beter een schuurmachine gebruiken. Misschien zou dat nog enkele minuten schelen in zijn vaste routine.
Zijn stem, die liefkozende woordjes naar me uitsprak, was niet meer dan een levenloos geloei. Woorden zonder inhoud. Woorden zonder betekenis.
Het was een grote teleurstelling.

En god, daar kon ik toch echt niet omheen, die neus. Die neus heb ik altijd al een nadeel gevonden, maar helaas kreeg ik die erbij. Ja, het was een grote gok, dat kon ik je wel vertellen. Met de gedachte dat het romantisch zou zijn, wanneer we in bed lagen en hij mijn zoete geur op zou snuiven. Net zoals ze dat in romantische films doen, vlak voor het moment dat je onvergetelijke seks ging hebben.
Nee, die neus zat alleen maar in de weg. Geen lieve, voorzichtige strelingen of zachte snufjes. Wanneer hij me goedemorgen wilde kussen, moest ik haast een veiligheidsbril op om ervoor te zorgen dat ik het niet met een oog minder zou moeten doen.
Het was een grote teleurstelling.



Ik probeerde me te focussen op iets anders dan zijn gezicht. Mijn ogen gleden naar beneden en ik zag zijn armen. Ik dacht aan zijn verbrande onderarmen en het rode driehoekje in zijn nek. Het witte shirt dat seizoen na seizoen op zijn lijf geplakt zat. De ene streep iets duidelijker dan de andere.
Geen stevige armen die mij vasthielden, maar twee slappe harkjes. Slappe harkjes die hoorde bij het blonde poppetje. De prins op de witte fiets.

Mijn blik zakte nog iets verder. Ik haalde me zijn geslacht voor de geest. Geen grote genotsknots, maar een zielig, klein regenwurmpie dat af en toe in leven kwam, wanneer het in aanraking kwam met iets nats. Het was een kleine teleurstelling.


Hij lachte naar me. Breder deze keer, alsof hij hoopte dat ik hetzelfde zou doen. Misschien was hij zich bewust van mijn gedachtegang. Misschien liet mijn blik iets los over de gedachten die ik helemaal niet mocht hebben. Niet op dit moment.
Hij pakt mijn hand en knijpt er zachtjes in.
Ik kijk naar mijn hand. Mijn nagels keurig gelakt in een neutrale kleur met een subtiel glittertje over mijn ringvinger. Dan kijk ik naar zijn hand, die me lomp vasthoudt. Alsof ik een kleine kleuter was, die elk moment wilde wegrennen. Over het laatste , zou hij misschien wel gelijk hebben.
Ik keek naar de grove, grote vingers met de bruine randjes onder zijn nagels. Velletjes rondom zijn kapotte nagelriemen die korstjes hebben veroorzaakt.
Hij heeft niet zo goed zijn best gedaan.
Het was een grote teleurstelling.

Vaag luister ik naar de woorden die voor me gesproken worden, in de hoop dat ze niet voor mij zijn. Alsof ik ernaar luister en geen antwoord hoef te geven. Maar de blikken zijn op mij gericht. Alle blikken, van alle mensen.
‘Wat is daarop uw antwoord, mevrouw?’
Kon ik nog wegkomen met een: ‘Nou, nu ik eens goed naar je kijk, vind ik je eigenlijk heel lelijk’?

Happily Ever Never

Een paar maanden geleden schreef ik vol verbazing over Yuri Tolochko. De man die anderhalve meter afstand kan bewaren door zijn tepels hard te maken. De behaarde beer, die tussen de madeliefjes in een vreemd slipje ligt te rollebollen. En het vreemdst van alles, verloofd was met zijn sekspop Margo.
Mocht je die blog gemist hebben of moet je geheugen nog even worden opgefrist, hier volgt de link.

Plastic Fantastic

De laatste keer dat ik over Yuri schreef, was zijn nieuwste foto er één die lijkt op een kat die in het nauw is gedreven. Of het resultaat na de eerste les drama/toneel waarin er gevraagd wordt hoe jij een pasgeboren hertje uit zou beelden.
Yuri heeft in de tussentijd niet stilgezeten. De eerst volgende foto daarop, is gemaakt terwijl hij in een zwarte string op een bank ligt met rode, kanten kousenbanden om zijn handen, benen en zelfs over zijn hoofd.
En er zijn drie opties over hoe de foto gemaakt is.
1. Margo, zijn lieftallige plastic, niet levende verloofde heeft de foto’s gemaakt van haar sexy man
2. Hij heeft de zelfontspanner gebruikt en is zichzelf op gaan geilen en dacht dat het écht een goed idee was om met een ketting over zijn hoofd en een band over zijn ogen met zijn benen wijd op een bank te gaan poseren.
3. Er is iemand die niets, maar dan ook werkelijk niets beters te doen had in zijn of haar leven, dan dit vast te leggen om te delen met de hele wereld.
Alle drie de opties vind ik zeer verontrustend.


Het volgende filmpje is van zijn alterego Amanda. Ze draagt een blonde pruik en zit te sippen aan een tafel. Ze is boos wanneer ze geen seks heeft en is nadat haar vriendin met een flinke zwarte, rubberen staaf aankomt zetten een ogenblik verdwenen en vervolgens een stuk vrolijker. Ok, you’ve made your point

De volgende beelden zijn ook van Amanda. Hij/zij grapt over dat ze het ver gaat schoppen in de politiek en dat er meer vrouwen de boel over moeten nemen. Wat boft Margo toch met een man die vrouwenrechten zo belangrijk vindt.😉
Daarna deelt hij een foto en een video dat hij in elkaar is geslagen. Hij was bij een bijeenkomst die transgenders support en daarbij is hij slachtoffer geworden van geweld.
Hoe hard ik ook kan lachen om de grappige, opmerkelijke posts en foto’s die mij een frons geeft, die de komende drie dagen niet meer verdwijnt.
Ik vind dat niemand het verdient om geslagen, getrapt of op wat voor manier dan ook mishandeld te worden om wie hij is.
Dat klinkt misschien een beetje dubbel omdat ik er al voor de tweede keer een bericht over plaats, maar ik zou nooit iemand geweld aan doen om hoe iemand zich kleedt of wat dan ook.
Daarbij zou ik het ook echt niet winnen en denk ik dat hij me al knock-out zou slaan met zijn tepels.

Vervolgens is hij een week stil. Hij moest herstellen van zijn aanval waarbij hij een gebroken neus heeft opgelopen, er een stukje van zijn tand is afgebroken en hij een hersenschudding heeft gekregen. Maar gelukkig is hij weer helemaal de oude. Hij draagt een verband over zijn gezicht, zit nog steeds in een vreemde houding in een vies broekje.
Je hoort natuurlijk weleens dat een klap op het hoofd rare dingen met je kan doen.

Gelukkig was hij 25 november weer helemaal de oude. Het was de dag. Of in ieder geval, de dag dat hij de compilatie op zijn instagram-pagina plaatste van zijn bruiloft.
De bruiloft waar dus echt gasten aanwezig waren. Mensen die misschien wel een dag vrij hebben moeten nemen, een nieuwe outfit en een cadeau hebben gekocht voor het bruidspaar. En een catering die aan alle wensen van het bruidspaar moest voldoen.
Er zijn mensen bezig geweest met het haar en de make-up van een pop. En nu geloof ik dat bruiden soms stil kunnen zijn door de zenuwen, Margo heeft na horen zeggen geen kik gegeven.
Mensen hebben toegekeken hoe ze elkaar het ja-woord hebben gegeven. Of is er iemand geweest die haar hoofd op en neer heeft laten bewegen alsof ze knikte? Hoe zit het maar haar geloftes? Pinkte ze een traantje weg? Hoe heeft ze zijn ring omgekregen?
Na de trouwceremonie keken de aanwezigen naar DE kus. Hoe het pasgetrouwde stel applaus krijgt en klaar is voor de eerste dans. Ik denk wel dat ze een beetje stijfjes is geweest.


Vervolgens zijn de tortelduifjes even niet meer samen in beeld. De schokkende video die vervolgens opdoemt is er één van de, jawel, vreemdgaande Yuri. Hij bevredigt, hard kreunend een soort lampenkap. Heel erg verontrustend.
Ook deelt hij een filmpje waarin hij zichzelf aan het krabben is over zijn behaarde armen en borst en vertelt onder het bericht dat hij daar opgewonden van raakt.
Daarna lijkt hij weer zichzelf weer te zijn, want hij plaatst een foto van een fotoshoot in een witte tutu. Niets bijzonders toch?


Margo schijnt nogal vlak gereageerd te hebben op de sekstape van Yuri en de lampenkap. (Geen idee wat het echt is, als iemand het weer, please tell me.) Maar helaas voor onze vriendin, bleef het daar niet bij.

Mijn mond viel open toen ik het filmpje zag, waarin Yuri een hele kip van de vleesafdeling uit de supermarkt haalde en die vervolgens hard kreunend in zijn boxershort aan het vertroetelen is. Hij smeert haar in met olie en kust haar.
Uhhm, nu kan je van een kip geen soa’s krijgen, maar wel salmonella.
Hij vertelt onder zijn post dat hij houdt van ASMR. Ik hoop dat ik niet de enige ben die geen flauw idee had, wat dat is. Ik heb het even opgezocht.

ASMR staat voor Autonomous Sensory Meridian Response. Het is, in tegenstelling tot wat veel mensen denken, niet alleen de verzamelnaam voor video’s van ‘ASMRrtists’ die fluisteren, hun haar borstelen of met hun vingers tikken. Het is een tintelend gevoel dat je krijgt bij lichte aanrakingen, bijvoorbeeld als iemand over je rug of arm wrijft of met je haar speelt. Er zijn dus heel veel verschillende manieren waarop je het kunt ervaren, maar ze hebben allemaal als effect dat je er een fijn ‘tintelend’ gevoel van krijgt, op je hoofdhuid of in je nek. Tenminste, als je er gevoelig voor bent.

Dit zou het één en ander dus moeten verklaren, maar nog steeds vind ik het een heel raar idee dat hij op een kip aan het geilen is, alsof het een man of vrouw is. Maar zijn vreemdgaande gedrag heeft een reden. Het gaat niet zo goed met Margo. De arme meid was stuk en moest geopereerd worden.
Heel erg voor ze. Als ik het had geweten, had ik ze een kaartje gestuurd.



Yuri heeft nagedacht, toen het stil werd in huis en Margo in het ziekenhuis lag. Hij heeft culturen bestudeerd waarin het toegestaan is om meerdere vrouwen te hebben. Hij wil Margo uiteraard houden, want zij zou nooit instemmen met een scheiding. Maar zij zou dan gewoon de oudste echtgenote worden en hij zou daarnaast nog met jongere mannen en vrouwen willen trouwen. Margo zal de enige sekspoppen-echtgenote blijven. (Mag dat woord alsjeblieft in het woordenboek?) Hij houdt van Margo en hij respecteert haar.
Een beetje hetzelfde als Famke Louise die respect heeft voor corona.

Maar ook dat allemaal is nog niet het raarste van alles wat ik op zijn pagina ben tegen gekomen. Hij is op zoek naar iemand die een jongenssekspop kan maken die op hem lijkt. Hij zou het gelijk accepteren, wanneer iemand daarmee aan zou komen. Hij houdt namelijk van seks met zichzelf. Ja, vriend, maar daarvoor gebruik je je handen of een dildo, geen kinderversie van jezelf.

Ook is hij nog op zoek naar andere artikelen waarmee hij seks kan hebben. Dus mocht iemand nog een grasmaaier, een föhn of een waterkoker in de aanbieding hebben… Gooi het niet weg, maar maak deze man gelukkig.

Voor nu wacht ik met smart op de update waarin hij en Margo vertellen uit deze huwelijkscrisis te komen. Wordt hopelijk vervolgd

Thrillerwedstrijd Hamley

It’s a wrap! De vorige opdrachten vond ik al best lastig, omdat ik er moeite mee had om in een stukje van drie minuten alles te vertellen, zonder als een ratelslang te klinken. Maar dit voelde wel een beetje als ‘het echte werk.’

We kregen iets langer dan een maand om de eerste 3000 woorden te typen van ons verhaal, een uitgebreide karakteromschrijving van de hoofdpersoon, een synopsis en een ingevulde vragenlijst in te leveren.
Vol goede moed schreef ik eerst de belangrijkste punten op van mijn verhaal op. Meestal wanneer ik een verhaal schrijf, bedenk ik halverwege pas wat er met iedereen gebeurt en hoe het eindigt, maar nu moest dat al bekend zijn.
Ik deed veel research en was vooral in mijn hoofd en in de zeven notitieboekjes die ik ervoor had, bezig met alles kloppend en logisch te maken.
Ik droomde over mijn plot, tekende het huis uit en zocht naar plaatjes die pasten bij mijn karakters.



Om ze beter te leren kennen, kregen ze allemaal een hobby, een uitgebreide omschrijving, een sterrenbeeld, leeftijd en noem het maar op. Zo was ik voor de karakteromschrijving zo klaar, zou je zeggen.
De tijdlijn werd gemaakt voor de gebeurtenissen voor, tijdens en na het boek en ieders reis.
Ieder weekend dat ik vrij was in januari had ik bijna dezelfde ‘to-do-list’ en deed ik voor mijn gevoel niets, wat me dichterbij de eindstreep van de wedstrijd hielp. Ik hoopte dat wanneer alles logisch in mijn hoofd werd, ik het daarna achter elkaar op kon schrijven.

Het tweede weekend van januari ging ik ééécht aan de slag. En kwam ik erachter dat er iets niet helemaal lekker liep, maar ik kon er nog niet mijn vinger opleggen. Ik had korte samenvattingen gemaakt over wat er moest gebeuren in het huis en welke karakters daar een rol bij zouden spelen. Op dat moment wilde ik iedereen nog een stem geven, maar dat zou te ingewikkeld worden, dus moest ik gaan kiezen.
Dat betekende dat mijn samenvattingen (voor 22 hoofdstukken) voor een groot deel niet bruikbaar werden.
En dat zorgde weer voor stres!!!!

Uiteindelijk koos ik de sterkste karakters met de belangrijkste boodschap en kon daardoor mijn begin van het verhaal ook niet meer gebruiken. Mijn einde was ook een beetje cliché en een beetje een dooddoener, dus ook daar wilde ik naar kijken.
Uiteindelijk heeft één karakter een hele andere rol gekregen, waardoor ik voor mijn gevoel alles opnieuw moest doen en bijna in een plastic zakje moest ademhalen.

Gelukkig was het ‘probleem’ snel opgelost en viel het wel mee, maar een beetje dramatiek hoort natuurlijk bij het schrijfproces.
De drijfveren van mijn personages zijn uiteindelijk sterker geworden en ik denk dat mijn verhaallijn er ook alleen maar op vooruit is gegaan.
Gisteren heb ik dan ein-de-lijk het mailtje verstuurd met alle bestanden.
Het voelde weer een beetje alsof ik mijn kindje (best een moordlustig kind eigenlijk wel) uit handen moest geven.
Deze keer zonder gebruiksaanwijzing, maar gelijk door naar de medische keuring.
Ik heb zelfs nog een paar dagen over, maar ik denk dat ik er goed aan heb gedaan om het maar gewoon te versturen.

Voor Hamley en eventueel andere uitgevers die eraan denken om voor een uitgeefcontract te strijden.
Superleuk idee, ik doe graag weer mee. Maar ik zie hier wel potentie in het laten sponsoren van bepaalde merken.
1. Rexona – Het kost een hoop zwoegen en zweten
2. Kamillethee – Het zorgt voor een hoop onrustige (en slapeloze) nachten.
3. Een ondertekende verklaring voor afwezigheid – Op sommige dagen werd er getwijfeld of ik nog wel bestond, maar dan zat ik gewoon verdiept in mijn laptop of notitieboekje vijf.

Maar ik heb het overleefd! Het is netjes op tijd af en heeft me maar twaalf mentale breakdowns bezorgd. Ik ben tevreden met het resultaat en nu begint het lange wachten. Gelukkig is de wachtmaand februari en betekent het dat we maar 28 dagen hoeven te wachten. Toch verwacht ik eind van de maand bij de huisarts te zitten met RSI-duimen van het duimen draaien.

Ondertussen ga ik lekker verder schrijven aan het verhaal en durf ik weer televisie te kijken zonder dat er een gemeen, schel stemmetje in mijn hoofd schreeuwt: HOOR JIJ NIET TE SCHRIJVEN?

Video opnemen voor Hamley Thrillerwedstrijd

Het voelt alweer heel ver weg, dat ik het filmpje op moest nemen voor de schrijfwedstrijd van Hamley. In mijn vorige blog had ik al een beetje uitgelegd wat de bedoeling was voor het filmpje.

De eerste opdracht was een elevatorpitch opnemen over het verhaal wat ik wil schrijven. Van de 99 inzendingen waren er 26 over, waar ik bij zat. Dat was al een hele overwinning, maar de dag na de uitslag moesten we gelijk weer aan de bak. De volgende ronde duurde een week en daarin moesten we een filmpje opnemen over het verhaal, mijn hoofdpersoon en over mezelf.

De eerste reeks poging om iets te filmen, deed ik bij mijn moeder op de bank. Alle twintig pogingen keek ze me onverschillig aan en ik vond het vreselijk om mezelf op beeld terug te zien. Het leek wel alsof ik een slechte reclame voor TellSell aan het opnemen was.

De tweede reeks pogingen heb ik thuis gemaakt. Ik zorgde voor mooi licht, keek mezelf vriendelijk aan en zocht tussen de mislukte opnames hoe ik een filmpje kon monteren. Ik vertelde de meest nutteloze onzin, wilde spiritueel vertellen over het beklimmen van de berg in Thailand als een proces van het schrijven van een boek, maar uiteindelijk vond ik dat ook geen goed plan. Ook kwam ik erachter dat ik op film niet meer tot vijf kon tellen en het lijstje wat ik op wilde noemen over wat ik leuk vind om te doen, niet uit de verf kwam.

Uiteindelijk besloot ik te gaan slapen om de volgende ochtend (zaterdag) mijn filmpje op te gaan nemen in het natuurgebied aan de andere kant van de stad. Met de kids van mijn werk wandel ik daar vaak, omdat ze er vlakbij wonen. Het is groot genoeg om te verdwalen, dus ik verwachtte een plek te vinden waar ik ongestoord kon filmen.

Er zijn veel verschillende paadjes en looproutes en mensen leken er een sport van te maken om precies mijn route te kiezen. Ik zocht allerlei manieren om te zorgen dat ik niemand zag. Ik ging heel langzaam lopen, een minuut lang naar een boom staan kijken of gewoon heel ongemakkelijk glimlachen tot ik ingehaald werd.

Ik vond een mooi, rustig pad met hoog riet op de achtergrond. De zon scheen tussen de takken door op mijn gezicht en ik had ongestoord kunnen filmen, als ik niet continu mijn tong brak over mijn woorden. Het werd later en mensen gingen meer wandelen en ik verloor mijn privacy. Mopperend ging ik op zoek naar een nieuwe plek. Ik koos voor de smalle, modderige paadjes en oooooo-veral waren mensen.

Mijn broek zat onder de modder, mijn schoenen waren vies en ik was bevroren, want mijn roze shirt en jas waren leuk voor op de film, maar ijskoud. Ik glibberde naar een bankje en de achtergrond was nog grauwer dan het weer vandaag.

Er stond een vrouw naar de bomen te dansen, ik kwam een schaap tegen die onder het hek gekropen was en was even bang dat hij me ging aanvallen. Na anderhalf uur had ik een paar goede zinnen opgenomen en bleef maar doorlopen. Ik liet een ouder stel me inhalen, terwijl ik keek naar een wandelbord. Ze schoten me te hulp en wilden me wel brengen naar een plek waar niemand kwam. Even was ik bang dat ze me gingen vertellen dat ze daar rare dingen deden, maar toen ze later vertelde dat ze daar met de bijbelclub kwamen, was ik van dat idee wel af.

Het was ongeveer een kwartier lopen en zij liepen op bergschoenen en aardig door. Mijn schoenen waren glad, ik was aardig moe en glibberde door de modder achter ze aan. Ze brachten me maar een soort modderpoel met een steen en een waterval. (die het niet deed) Ze hadden daar nog nooit mensen gezien maar vandaag was het druk met mensen die met hun koptelefoon en notitieboekje naar vogels gingen luisteren. Ik kwam steeds verder met wat ik wilde zeggen, maar wilde ook geen twintig filmpjes achter elkaar moeten plakken om het goed te doen.

Zo zag mijn filmrol eruit, na het eindeloos mezelf voorstellen 🤦‍♀️

Uiteindelijk dacht ik alles te hebben gefilmd en nog steeds redelijk ontevreden, maar wel met 10.000 stappen op de teller en ontzettende trek, ging ik mijn auto weer in.
’s Middags zou ik met een vriend foto’s maken en wilden we nog op een locatie misschien filmen. Ik moest even wachten tot hij klaar was en in die tussentijd heb ik me opgefrist. Ik bekeek al mijn slechte filmpjes en in één zucht nam ik het filmpje, simpel op de rand van mijn bed op.

En ook deze ronde ben ik weer door. Het doel komt steeds dichterbij en mijn verhaal krijgt steeds meer vorm. Mijn personages hebben allemaal een sterk (en soms verschrikkelijk) karakter en ik kan niet wachten het verhaal uit te werken en te delen. Nu is de volgende opdracht om de eerste 3000 woorden, een synopsis te schrijven en een vragenlijst in te vullen.
We hebben de hele maand de tijd en daarna hebben we een hele maand om te stressen, want 1 maart komt de jury samen om te overleggen.

Dus als ik 1 maart niet meer op mijn filmpje lijk en tien kilo ben aangekomen, komt dat door de stress.

To be continued 💪❤️

New Year, New Me?



Een nieuw jaar staat vaak voor een nieuwe start. Zie het als een nieuw boek. Het boek wat je zelf gaat schrijven, waarin je nog een hele hoop lege pagina’s voor je hebt.
365 pagina’s.
Er zijn veel clichés over het leven die wijzen naar het schrijven van een boek.

Een punt zetten, waar je een komma had moeten zetten
Een boek dichtdoen en niet je vorige hoofdstuk blijven herlezen.
Een nieuw boek waarin je nog 365 lege pagina’s voor je hebt.
Een boek niet beoordelen op de cover.


Om in deze richting door te gaan zou ik voor dit jaar een soort vervolg van vorig jaar willen kiezen. Niet het algemene jaar, maar wel in de focus op mezelf. Het jaar is voor niemand gegaan zoals hij of zij verwacht had, maar ik denk dat het voor mij persoonlijk goed is geweest.
Ik heb mezelf door middel van het schrijven van mijn verhalen, het vele alleen zijn wel echt een spiegel voorgehouden.

En ik denk dat ik best trots mag zijn op wat ik bereikt heb. Nu praat ik naast de verschrikkingen van Tinder niet vaak openbaar over mijn liefdesleven of beter gezegd, het ontbreken ervan.
Vorig jaar is het jaar geweest dat ik een moeilijke stap heb gemaakt en iemand los moest laten, die ik het liefst nog heel graag in mijn leven had gewild.
Het was niet de eerste poging, maar ik denk dat ik wel kan zeggen dat deze ezel na zes keer stoten, of misschien wel twaalf keer, eindelijk haar lesje geleerd heeft.

En dat heeft veel te maken met hoe ik naar mezelf kijk. Ik ben gastouder en dat vind ik erg leuk om te doen. Maar mijn droom is om kindercoach te worden en kinderen die voornamelijk gepest worden voor zichzelf te laten kiezen. Door mijn eigen ervaringen weet ik hoeveel impact het kan hebben en daar wil ik kinderen graag voor behoeden. Ik zou graag degene zijn die ik vroeger zelf nodig had.

Maar daar ging ik de fout in. Ik wilde zo graag het zielige gepeste meisje helpen, maar zag niet dat ik hetzelfde deed bij mezelf. Deze keer waren het niet de ‘pestkoppen’ die mij het gevoel gaven, niet goed genoeg te zijn, maar ben ik het zelf geweest. Steeds ging ik op zoek naar geluk, naar liefde op een plaats waar ik het niet ga vinden.
Ik ontdekte dat de enige pestkop die nog in mijn leven is, ik zelf ben.

En alhoewel ik nog steeds graag gewild had dat dingen anders waren gelopen, denk ik nu eindelijk met zekerheid te kunnen zeggen dat ik er vrede mee heb. Dat de reden dat het niets is geworden met X niet alleen is, omdat hij niet de verbinding aan wilde gaan, maar dat ook ik niet voor iemand moet gaan, die mij niet alles zou geven wat ik terug wil en kan geven.

En dat is voor mij een hele stap geweest. Het geeft me rust en ik sta er nu in met een: “ik zie het wel” gevoel. Mijn focus ligt niet meer bij het vergelijken naar wat vriendinnen met relaties, baby’s en trouwjurken wel hebben en ik niet. Maar wat ik wil en waar ik me goed bij voel.
En het schrijven is daar een groot deel van.

Daarom is één van de goede voornemens ook: Tijd vrij blijven maken om te schrijven.

Ik weet dat ik het kan. Tijdens de NaNoWriMo schreef ik met gemak elke dag 1000 woorden, soms in zelfs 20 minuten en dat was ook gewoon tijdens werkdagen.

Dus dit jaar komt in het teken te staan van dates met mezelf, hopelijk weer meer dates met vriendinnen. Meer schrijven en minder twijfelen.
Voor nu ga ik ermee ophouden en verder met het verhaal van de schrijfwedstijd van Hamley.

Ik ben door naar de derde ronde en moet nu daadwerkelijk gaan schrijven aan mijn verhaal. Hoe ik in die ronde terecht ben gekomen, lees je donderdag op mijn nieuwe blog.

Voortgang boek 2


Foto door Tirachard Kumtanom op Pexels.com

Het jaar is bijna voorbij. En daarom is het tijd om terug te blikken. Niet op het hele jaar, want dat wordt wel een heel lang bericht. Maar ik wil het wel even hebben over de maand die over een paar dagen voorbij is en daarmee een vreemd jaar afsluit.
Eind vorige maand was ik nog helemaal overtuigd dat ik best wel even mijn tweede manuscript kon afronden. In november ging ik zo lekker en ik had maar twintig dagen nodig om aan de 50.000 woorden te komen.
Met minder druk, goede motivatie en een deadline die redelijk haalbaar was, merkte ik dat ik begin van de maand mijn verhaal eigenlijk niet meer kon zien.
Toen ik ook nog eens te horen kreeg dat er via Uitgeverij Hamley een wedstrijd kwam voor een thrillerverhaal, was mijn focus op “gebroken kracht” helemaal verdwenen. De prijs daarvoor; een contract bij de uitgever.

De eerste opdracht was een elevatorpitch schrijven over je verhaal. Mijn hoofd liep over. Vanaf de zomer was er een verhaal aan het broeien. Daarvoor zocht ik in mijn eerste blog personages in de sauna. Mocht je die niet gelezen hebben, hier is de link naar dat stukje. Dagje ‘ontspannen’
Kort en krachtig zijn is niet mijn sterkste kant, heb ik ontdekt. Ik wil teveel vertellen en het liefst alles toelichten.
De twijfel om door te schrijven of het idee voor de thrillerwedstrijd uit te gaan werken, knaagde aan me.
Voor de deadline was mijn pitch ingestuurd en de reacties van buitenaf waren positief. Maar of de jury dat ook was, werd dus even afwachten.

De tweede week van december gooide mijn lichaam, mijn hele planning in de war. Ik werd duizelig wakker en kon alleen maar overgeven. Dramatisch als ik altijd kan zijn, zag ik mijn hele schrijf-carrière in het water vallen.
Ik zal al voor me hoe ik met mijn ogen dicht moest gaan vertellen hoe iemand moest gaan typen wat ik wilde delen. Hoeveel extra werk dat ging kosten en of het dan nog steeds als mijn verhaal zou voelen.
Ik kon niet verder met mijn plot uitwerken en baalde als een stekker.
Op bed ging ik aan de luisterboeken, maar als je alleen maar met je ogen dicht kunt liggen, val je al snel in slaap. Ook al, ben je net wakker.

Gelukkig haalde ik uit het luisteren veel tips, die ik voor mijn eigen schrijfvaardigheid ook kan gebruiken.
Op dat moment dacht ik ook dat mijn dromen me ontzettend gingen helpen aan mijn volgende hoofdstukken. Zo was ik ervan overtuigd dat het een goed idee was om een brief te schrijven naar Marco Borsato, dat ze luchtige aardbeienvla moeten gaan verkopen in van die zakjes waar ook het waterijs in zit. Je weet wel, die sadistische ijsjes, waarmee je je hele mondhoeken opensnijdt.
Ik bedacht geweldige scenes waarin Esmee en Mike (uit mijn work in progress) met een goede reden in de regen gingen hardlopen en dat Mike wel een stripper kon zijn, voordat hij portier werd.
Eenmaal ontwaakt kwam het verhaal over een strippende Mike me natuurlijk wel heel bekend voor.

Mijn gedachten gingen in die week alle kanten op. Gelukkig was ik die dagen bij mijn moeder. Mijn zus heeft de medicijnen gehaald bij de apotheek en al snel merkte ik verschil. Ik kon weer eten en had ineens ontzettende zin in luchtige aardbeienvla. En nu ik dat zo aan het typen ben, heb ik daar eigenlijk weer zin in.

De maandag erop kon ik gelukkig weer normaal werken en op een lichtelijk aangeschoten gevoel, voelde ik me prima.
Die dag kregen we de uitslag van de thrillerpitch. De hoop was me al een klein beetje in de schoenen gezakt, toen ik hoorde dat er 99 inzendingen waren. Van de 26 die er doorgingen, was ik er één.
Zoals dat hoort bij een thrillerwedstrijd moesten wij wachten tot de volgende dag op onze nieuwe opdracht.

Maak een filmpje tussen de twee en drie minuten waarin je iets over jezelf en je verhaal deelt

En daar kwamen de twijfels weer. Wie ben ik? Wat doe ik? Kan ik dit? Kan ik dit in drie minuten?
Het is gelukt, maar ik kan je vast vertellen dat ik mezelf nog nooit zo vaak mijn eigen naam heb horen zeggen.
Na de kerst krijgen we daar de uitslag van. Afgelopen weekend heb ik het filmpje opgestuurd en dat was ook een heel avontuur.
Hoe dat is afgelopen hoor ik 28 december.
Dan zal ik het uiteraard met jullie delen en erbij vertellen hoe het filmen verlopen is.

Voor nu betekent het dat ik met spanning de kerstdagen door ga komen en hopelijk niet mijn moeders hele snoepkast leeg vreet van de zenuwen.

To be continued…

Witte kerst

De hele dag heb ik me een breuk gesjouwd aan de tassen met mijn nieuwe kerstversiering. Waarom bedenk ik ook dat ik dat het eerste weekend na Sinterklaas wil doen? Dé tijd dat heel Nederland Sinterklaas het land uit jaagt en de kerst in huis wil halen.
Ik ben blij wanneer de kunstboom, de ballen, slingers en lampjes allemaal in mijn auto staan. Mijn vingers doen pijn van de tassen en mijn benen zijn op.

Ik start de auto en krijg onderweg een appje van Ella, mijn beste vriendin. ‘Heb je het allemaal kunnen vinden?’ Ze is ongeveer de koningin van de kerstversiering. Elk jaar weer is haar hele huis versierd met steeds een andere kleur.
Wanneer ik de auto voor mijn appartementencomplex neerzet, app ik terug. ‘Vraag niet hoe! Wat een ellende. Dat wordt droog brood eten met de kerst, want mijn geld is op!’

Ik pak drie van de vijf tassen en loop naar de lift. Na even gewacht te hebben en ongeduldig op de knopjes te hebben gedrukt, komt de buurvrouw van een etage lager binnen gelopen met haar grote labrador. ‘Die doet het de hele dag al niet wijfie. Dinsdag komen ze hem pas repareren. Dat wordt klimmen.’ Daarna slentert ze op haar afgetrapte sneeuwlaarzen de trap op. Ik volg haar en wanneer ik eindelijk op de zesde etage aankom, besluit ik dat mijn goede voornemen toch maar weer de sportschool moet worden.
Als een hijgend hert open ik mijn deur en zet de tassen in het halletje neer.
‘Dit verzin je toch niet! Is die klotelift kapot. Kerstboom staat nog in de auto. Dat komt later wel. Ben gesloopt’, stuur ik naar Ella.
‘Ah! Dat meen je niet! Zal ik vragen of Timo je morgen komt helpen? Dan doet hij nog wat nuttigs.’ ‘Dat zou fijn zijn! Ik stuur hem wel een berichtje via Facebook. Misschien net zo makkelijk.’

Ik zoek Timo op en zie hem al snel in mijn scherm staan. ‘Hey! Hoe is het? Ben je al een beetje gewend weer thuis? Wel balen dat je relatie voorbij is. Maar ik zit met een ‘gebrek-aan-spierballen-probleempje’ en je zusje zei dat jij me daarmee misschien kon helpen. Ik heb vandaag kerstinkopen gedaan en de helft staat nog in de auto, maar de lift is ermee opgehouden. Zou jij willen helpen tillen?’
Nadat ik op verzenden heb gedrukt, speur ik zijn profiel af. Ella en ik zijn al tien jaar beste vriendinnen en Timo ken ik dan ook maar al te goed. Een paar jaar geleden ging hij samenwonen in Amsterdam en toen zag ik hem alleen op verjaardagen. Maar ik moet zeggen dat hij aardig is opgedroogd. Zijn armen zijn goed gespierd en de beugel waarmee we hem vroeger altijd pestte, heeft nu voor een schitterende glimlach gezorgd.

Ik stop een pizza in de oven en trek een fles wijn open. Ik verruil mijn spijkerbroek en rode trui voor mijn dikke badjas en plof neer op de bank voor een romantische film. Ik zit helemaal in het verhaal, wanneer de oven piept en mijn eten klaar is. Snel kijk ik op mijn telefoon en zie dat Timo morgen niets te doen heeft en me graag komt helpen. Ik app hem mijn adres door en eet en drink verder.
In de film wordt veel gesekst en ik weet niet of het komt door de fles wijn, die ik al bijna leeg heb gedronken of het feit dat ik bijna naakt op de bank lig, maar ik voel dat ik opgewonden raak.
Met mijn hand glijd ik onder mijn badjas en ik voel dat ik tussen mijn benen ook aardig nat ben geworden.
Met mijn vinger streel ik zachtjes, door de stof van mijn slipje, mijn clitoris en schaamlippen. Ik krijg het er warm van en laat de badjas van mijn schouders glijden. Met mijn ene hand streel ik mezelf tussen mijn lippen en met de andere hand ontbloot ik mijn borst. Ik kneed mijn stijf geworden tepel en wanneer ik er stevig in knijp, voel ik heerlijke schokjes door mijn lijf gaan.
Ik sta op van de bank en ren op mijn tenen naar de slaapkamer. Daar plof ik neer op mijn bed. Ik zoek onder mijn kussen naar mijn vibrator en al snel voel ik hem tegen mijn vingers. Met een tevreden glimlach, fluister ik: ‘Playtime!’ en ik zet de vibrator aan. Ik laat mijn slipje zakken tot op mijn enkels en beweeg het topje van de vibrator langs mijn opening. Ik voel hem steeds een stukje verder naar binnen glijden.

Ik schrik op van de deurbel en verstop de vibrator snel weer onder mijn kussen. Wie kan er nou voor de deur staan? Ik pak mijn grote sweater en loop naar de deur. Ik kijk voorzichtig door het kleine raampje en zie Timo staan. ‘Shit! Fuck!’ scheld ik, maar ik weet dat ik mezelf hier niet uit ga redden.
Ik open de deur en gluur om het hoekje heen.
“Hoi, stoor ik? Ik probeerde je nog te bereiken, maar je nam niet op. Ik was nu toch in de buurt, dus ik dacht, ik kom nu.”
Ongemakkelijk staat hij op mijn deurmat heen en weer te dansen, terwijl hij met zijn hand langs zijn stoppels wrijft. Wetend dat ik nog steeds naar seks ruik, ga ik ervan uit, dat zijn ongemakkelijke houding daarvandaan komt.
“Oh, nee. Ik was uhh… even bezig. Zal ik je anders mijn autosleutels geven? Ik heb nog steeds dezelfde auto. Dan trek ik even kleren aan en krijg je zo een drankje van me.”
“Dat klinkt als een goed plan.”
Ik overhandig hem mijn sleutels en laat de deur op een kier staan. Wanneer is hij zo’n gruwelijk lekkerding geworden?

Ik was snel mijn handen, spuit een luchtje op en trek de kleding aan, die ik vandaag aan had. Wanneer ik in de keuken sta, zie ik dat ik alleen wijn of thee heb om aan te bieden. Even later hoor ik de voordeur met een harde klap dichtslaan.

“Sorry, kon niet harder.”
“Maakt niet uit. Dat heb je snel gedaan. Ik heb alleen wijn of thee. Wat kan ik voor je inschenken?”
“Doe maar een wijntje. Het is tenslotte weekend.”
Timo zet de tassen en de boom naast mijn dressoir en ploft op de bank neer. We kletsen heel wat af, lachen en flirten voorzichtig met elkaar. We schuiven steeds een beetje dichter naar elkaar toe en ik merk dat ik de grens opzoek. Wanneer ik opsta, voel ik me draaierig worden en ik zak terug op de bank.
“Zal ik je ook nog helpen met de boom in elkaar zetten?”
“Als je wilt, graag.”
Hij staat op, opent de doos en haalt de takken eruit. Dan gaat hij op zijn hurken zitten en ik ga naast hem zitten om te helpen. Het onderstel klikt niet goed in elkaar en door de glazen wijn, krijg ik de slappe lach.
“Kloteding! Ik krijg het er warm van. Ik doe even mijn trui uit, als je het niet erg  vindt.”
Zonder op mijn antwoord te wachten, trekt hij zijn trui over zijn hoofd. Hij trekt zijn shirt mee en ik zie een gespierde buik tevoorschijn komen.
“Nee, vind ik helemaal niet erg.” Zeg ik dromerig en ik kijk hem goedkeurend aan. Hij schudt lachend zijn hoofd en ik duik in één van de andere tassen om mijn rode wangen te verbergen.

Uit de tas haal ik een bosje met groene takken. Ik houd de takken omhoog en vraag: “Weet je wat dit is?” Weer schudt hij zijn hoofd en gaat onverstoord verder met de boom in elkaar zetten.
“Een maretak.”
“Een watte?” Hij trekt zijn wenkbrauwen op en kijkt me aan of ik Chinees praat.
“Een mistletoe. En weet je wat ze daarover zeggen?” Ik schuif dichter naar hem toe en voel zijn been de mijne aanraken.
Hij komt voorover en legt zijn hand op mijn broek. Ik kijk hem nu recht in zijn blauwe ogen aan en voel mijn hartslag versnellen.
“Dat je iemand onder de mistletoe moet zoenen.”
Zijn gezicht is nu nog maar een paar centimeter van mij verwijderd en ik voel zijn ademhaling tegen mijn lippen.
“Tradities moeten we dan maar niet verbreken.”
Hij plaatst een zachte kus op mijn lippen. Ik open mijn mond en lik voorzichtig zijn lippen, waarna hij al snel zijn mond opent en onze tongen verstrengelen in elkaar. Ik gooi het bosje achter me op de grond en pak zijn gespierde armen.
Ik voel hem lachen in mijn mond en even ben ik bang dat ik te ver ben gegaan. Maar dan voel ik zijn handen over mijn rug en zoent hij me vol op mijn mond. Zijn tong dringt bij me naar binnen en ik proef een mix van zoete wijn en pepermunt.
Ik tast zijn lichaam af en streel met mijn handen zijn harde buik. Al zoenend en voelend staan we beiden op en ik trek hem aan zijn shirt mee naar de slaapkamer.

Ik sluit de deur en als ik me omdraai zie ik dat hij zijn shirt al aan het uittrekken is. Ik volg zijn voorbeeld en trek mijn trui uit. Hij bekijkt me even en de lust is van zijn ogen af te lezen. In een paar snelle passen is hij bij me en zoenen we weer verder. Hij bijt zachtjes op mijn lip en het gevoel gaat door tot in mijn buik.
Met zijn handen glijdt hij over mijn rug en ik voel hem mijn bh-sluiting losmaken. Hij gooit de bh op de grond en pakt met beide handen mijn borsten vast. Hij kneedt en masseert mijn harde tepels.
Hij maakt zich los van me en hij laat een spoor van kusjes achter in mijn nek, verder naar beneden. Wanneer zijn warme lippen zich sluiten om mijn tepel en hij hard zuigt, kan ik mijn kreun niet meer onderdrukken.
Ik haal mijn vingers door zijn haar en trek er zachtjes aan, wanneer hij zijn tanden in mijn tepel zet. Hij vervolgt zijn weg naar beneden met kusjes en likjes en plaagt me. Met het puntje van zijn tong, likt hij mijn buik, terwijl zijn vingers onder de band van mijn broek glijden.
“Oh, kleed me uit”, hijg ik en dat hoef ik geen twee keer te zeggen.
Met een snelle beweging is mijn knoop los en gulp naar beneden. Hij kust de dunne stof van mijn string, terwijl hij mijn broek naar beneden trekt.
Zijn tong tast me af en ik verlang naar elke aanraking die hij me kan geven.
Hij kneedt mijn billen en speelt met het dunne touwtje wat ertussen zit.

“Ga op bed liggen.” Hij staat op en de bobbel in zijn broek maakt me nog geiler. In alleen mijn string ga ik voor hem liggen. Timo gaat voor me staan en maakt langzaam zijn riem los. Hij heeft duidelijk geen haast en zonder zijn blik van me af te wenden, maakt hij de knopen van zijn broek los.
Ik aai met mijn vingers over mijn borsten en spreid mijn benen.
“Kom je nog? Of moet ik het zelf doen?”
Hij gromt en lacht zijn jongensachtige lach, die ik nog ken van vroeger. Hij laat zijn broek zakken en pakt zijn erectie in zijn hand. Ik trek snel mijn string uit en streel mijn natte schaamlippen.
Hij trekt me aan mijn enkels naar zich toe en ik slaak een gilletje. Dan gaat hij op zijn knieën zitten en trekt mijn benen verder uit elkaar.
Zijn vingertoppen raken me nauwelijks aan en wanneer hij de binnenkant van mijn lies aanraakt, lukt het me al niet meer om stil te blijven liggen.
Zijn tong volgt de weg die zijn vingers net hebben afgelegd en ik gooi mijn hoofd achterover in de dekens. Ik sluit mijn ogen en geniet intens van de lichte aanraking van zijn vingers, de hete adem die ik tegen mijn clit voel, maar vooral het gevoel dat het ontzettend fout is, wat we aan het doen zijn.

Na wat een eeuwigheid lijkt te duren, voel ik eindelijk zijn tong over mijn clitoris glijden en het gevoel is nog lekkerder dan ik had verwacht. Behendig likt, sabbelt en zuigt hij en met knikkende knieën lig ik onder hem. Zijn vingers spelen mee en hij glijdt bij me naar binnen. Hij laat me niet klaarkomen en ik wil op het moment niets liever dan hem in me voelen.
Ik kom overeind en trek hem naar me toe. “Kom, ik wil je.” Mijn stem is inmiddels schor geworden en ik versta mijn eigen woorden niet. Hij zoent me op mijn mond en ik proef mijn eigen opwinding.
“Ik wil je strakke kutje voelen.” kreunt hij in mijn nek en ik kronkel onder hem.
“Kom dan”, daag ik hem uit.
Met een snelle beweging, trekt hij me overeind en laat me op handen en knieën zitten. Hij gaat achter me staan en ik voel zijn harde eikel tegen mijn natte lippen. Ik beweeg mijn heupen steeds iets verder naar achter en voel hem steeds dieper in me glijden.
Hij geeft me een harde tik op mijn bil en stoot dan in één keer helemaal bij me naar binnen. Ik kreun het uit. Hij beweegt in me en voel hoe hij me met elke stoot dieper vult. Ik kijk achterom en zie zijn geile ogen op mijn billen gericht. Ik til ze nog iets meer omhoog en zijn stoten worden harder. Hij kreunt ook en ik voel zijn pik in me harder worden.
“Je maakt me zo nat”, kerm ik uit en ik voel mijn handen wegglijden door zijn stoten.
Ik draai me op mijn rug en al snel ligt Timo bovenop me. Onze tongen vinden elkaar snel en ik hoor zijn ademhaling sneller gaan, terwijl hij weer in me zit.
Zijn handen vinden de mijne en onze vingers strengelen in elkaar. Hij tilt ze op tot boven mijn hoofd en zijn lippen glijden weer naar mijn borst.
“Ik houd het niet lang meer, je bent zo strak”
“En jij zo lekker hard.” Hij laat één van mijn handen los en streelt daarmee mijn clitoris. Zijn bewegingen worden sneller en ook zijn vinger versnelt het tempo.
Ik voel mijn hart sneller kloppen en weet dat mijn lichaam zich op aan het maken is voor een orgasme.
Wanneer ik mijn eigen tepel kneed, kom ik over het randje en kom hard schokkend en kreunend klaar.
Hij haalt zijn harde pik uit me en ik kijk hoe hij zich leeg spuit over mijn buik.
Dan zakt hij naast me op bed en in het enige wat ik nog hoor, is ons bonkende hart en onze snelle ademhaling.
Hij geeft me een kus in mijn wang en zegt dan: “Mag ik morgen terug komen om je kerstboom op te tuigen?”

Birthdaysex deel 2


‘Wil je een rondleiding of wil je wat drinken?’
                ‘Wat dacht je van een drankje voor tijdens de rondleiding?’
‘Oh, mevrouw houdt van multitasking. Nog een wijntje?’
                ‘Drink je dan met je mee?’
‘Uiteraard.’
Ik schenk de glazen vol en we proosten, terwijl ik in haar ogen kijk. Ze glundert en ik zou zo graag willen weten wat er in haar hoofd omgaat op het moment.
Ik weet dat ik het voortouw moet nemen, anders zitten we over een paar uur nog te praten over het weer op de bank. De keuken, badkamer en mijn rommelkamer laat ik alleen zien bij de deuropening. Daar hoeft ze toch niet te zijn.
Ik neem haar mee de slaapkamer in en ga voor de deur staan.
De spanning is af te lezen in haar ogen en gulzig neemt ze grote slokken van haar wijn.

‘Ga eens liggen op bed. Je bent veel te gespannen.’
Ze zet haar glas op mijn nachtkastje. Ik dim het grote licht en steek kaarsjes aan. Via mijn telefoon zet ik zwoele RnB-muziek op. Wat heb ik vaak gefantaseerd om haar te voelen op het ritme van de muziek.
‘Op je buik.’
Ze draait op haar buik, maar houdt zich nog gespannen. Ik ga naast haar zitten en open de ritsjes van haar hakken. Ik trek haar schoenen uit en wrijf over haar voeten.
mijn handen glijden over haar strakke broek en haar billen voelen stevig aan.
‘Mag ik je masseren?
Ze draait zich naar me om en lacht.
                ‘Ja, maar is dat niet een beetje lastig met kleding aan?’
‘Zeker, het geeft ook veel zooi met massageolie.’
Ze gaat overeind zitten en trekt in een snelle beweging haar topje uit. De borsten die nog verstopt waren onder het gaas van haar shirtje, zijn nu recht voor me. Ze staat op en komt voor me staan. Ze maakt de knoop van haar broek los en kijkt me aan, terwijl ze op haar lip bijt.
Ik weet niet waar ik moet kijken. Ze daagt me uit met haar geile blik, maar ik wil ook naar haar lichaam kijken, wat steeds bloter wordt.
Zonder aarzeling trekt ze haar broek uit en staat ze in haar lingerie voor me.
‘Gaat het zo lukken, denk je?’
Mijn handen jeuken en ik wil niets liever dan haar overal aanraken en strelen.
                ‘Om te beginnen wel. Ga maar liggen.’
‘Dacht het niet. Jouw kleren mogen ook niet onder de olie komen. Uit.’
Ze komt los en haar brutaliteit gemixt met haar mooie lichaam zorgen ervoor dat ik hard word.
Ik frons, maar trek toch mijn shirt uit. Haar ogen glijden over mijn lijf en ik ben blij dat ik deze week drie keer gesport heb.
‘Nu je broek nog. Vlekken gaan heel moeilijk uit spijkerstof.’
                ‘Misschien kun je me even helpen.’
Ze schiet bijna gelijk overeind en haar vingers voelen koud aan op mijn buik. Ze glijdt langs de rand van mijn broek en opent de knoop. Terwijl ze de gulp naar beneden trekt, voel ik haar vingers even mijn eikel aanraken. Ik weet niet eens of ze het expres doet, maar een schokje schiet gelijk door me heen.
Ze trekt de broek over mijn billen en ik stap eruit. Met grote ogen kijkt ze naar mijn boxershort, die mijn opwinding verraadt.
‘Op je buik.’
Gehoorzaam doet ze wat ik zeg. De druppels babyolie vallen op de huid van haar rug en blijven liggen in het holle stuk boven haar billen. Het liefst kneed ik die gelijk, maar ik begin met haar rug. Twee keer “stoot” ik tegen haar bh en ze lacht zachtjes.
                ‘Maak maar los.’
Ik laat het me geen twee keer zeggen en met één hand maak ik de sluiting van haar bh los. Ze haalt haar armen uit de bandjes. Snel, maar net niet snel genoeg. Ik zie een glimp van haar tepels, voor ze weer op de dekens neerploft. Ik kruip op haar en ga net onder haar billen zitten. Mijn handen glijden stevig over haar ontblote rug en zoeken de rand van haar string. Ze kreunt goedkeurend en zonder tegengas, zoek ik haar grenzen op.
Haar billen voelen stevig en glimmen prachtig door de olie. Ik kneed ze en trek ze uit elkaar. Net ver genoeg om haar string te doen verplaatsen.
Meer olie zorgt voor een gladder, natter en nog geiler uitzicht. Ik trek haar string uit, gevolgd door mijn boxer en klim weer bovenop haar.
Geen commentaar.
Ze duwt haar billen omhoog naar mijn handen en ik zie haar opening. Ik verspreid de olie over mijn harde lul en laat me zakken over haar. Ik geef haar kusjes in haar nek en ze kijkt even op. Ze tuit haar lippen en voor het eerst na alle maanden van plagen en uitdagen, proef ik haar lippen, terwijl haar lichaam onder me ligt.
‘Hoe voelt dit, mevrouw?’
Ze beweegt haar heupen op en neer en mijn pik glijdt langs de spleet van haar billen naar voren.
                ‘Heerlijk, maar ik hoop dat je nog niet klaar bent.’
Ze tilt haar armen boven haar hoofd en ik ga rechtop zitten. Ik kijk hoe mijn eikel langs haar schaamlippen glijdt en ze duwt haar billen nog verder omhoog.
Ik streel haar rug en laat mijn handen zakken over haar borsten, tot ik haar harde tepels tussen mijn vingers voel.
Ze kreunt haast geluidloos en wanneer ik in haar tepel knijp, duw ik mezelf bij haar naar binnen.
Ze kronkelt en piept. Dan beweeg ik voorzichtig in haar.
Ze voelt strak en ik moet mijn best doen, niet gelijk te komen. Ik ga overeind zitten en trek haar billen uit elkaar om te zien wat ik doe.
Wat een uitzicht.
Wat een gevoel.
Ze voelt hemels, warm en hoe dieper ik in haar stoot, hoe harder ze kreunt. Haar billen trillen en ik geef haar een tik op haar bil. Het geluid echoot door en de plek wordt rood.
‘Kom overeind.’
Op handen en knieën zit ze op mijn bed en ik houd haar aan haar heupen op haar plek, terwijl ik weer in haar stoot. Harder deze keer. Haar borsten deinen op en neer en ze kreunt. Met haar billen naar achter en haar hoofd opgetild, kijkt ze achterom naar mij. Ze laat haar hand zakken tussen haar benen en streelt mijn lul steeds voordat hij in haar zakt om haar diep te vullen.
De spanning hoopt zich op en de tintelingen verzamelen zich in me, maar ik wil nog niet dat het ophoudt.
Een kreun ontsnapt over mijn lippen en ik trek me terug. Zoë kijkt om en laat zich hijgend op het bed vallen. Ik plof naast haar neer en zie de lust in haar ogen.
ik zie de zweetdruppels glinsteren als kleine glitters op haar gezicht als ze naar me toe leunt. Gretig zoent ze mijn lippen en duwt haar tong bij me naar binnen. De zoete smaak van wijn zit aan haar tong en gaan rond in mijn mond.
Ze kruipt bovenop me en houdt mijn handen boven mijn hoofd. Ze rijdt op me en laat zich op me zakken. Ze verliest geen moment oogcontact en de blikken in haar ogen, maken me nog geiler.
Haar borsten stuiteren voor me op en neer en haar bewegingen worden wilder, net zoals haar ademhaling en haar gekreun.
Ik voel mezelf op het randje zitten, en dan verandert ze weer van positie. Ze maakt me gek en ik wil dat ze stopt, maar ook dat ze doorgaat. Ze laat zich achterover zakken en ik zie hoe ik langs haar natte lippen steeds opnieuw in haar verdwijn. Ik maak mijn duim vochtig en wrijf over haar clitoris. Ze gooit haar haren naar achter en kreunt hard. Ze knijpt in mijn ballen en op dat moment verlies ik me in een intens orgasme, terwijl ik haar kreunend hoor klaarkomen.

Ze maakt zich van me los en komt naast me liggen. De fonkeling in haar ogen is nog steeds niet verdwenen.
‘Gefeliciteerd, mooie Zoë.’
Ze grijnst.
                ‘Ik ben de hele dag nog jarig’ en ze duikt weer bovenop me.